Od trenutka kada su se probili na scenu debijem „Brutalism,” IDLES su redefinisali moderni pank. Postali su kulturni fenomen albumom „Joy as an Act of Resistance,” a usledili su „Ultra Mono” koji je osvojio vrhove top lista i „Crawler,” nominovan za Gremi nagradu. Sa svojim najnovijim albumom „TANGK,” doneli su neke od svojih najpopularnijih himni do danas, učvršćujući svoj status kao istinska globalna sila.

Kroz celu ovu kritički hvaljenu diskografiju, njihove pesme su himne iskrenosti, ranjivosti i prkosne radosti. Njihova poruka je radikalna inkluzivnost — poznati su po suprotstavljanju toksičnoj muškosti, zagovaranju jedinstva i slavljenju zajednice u kojoj su svi dobrodošli. Ali, na bini je mesto gde ove numere zaista ožive. Poznati po svojim eksplozivnim, katarzičnim i znojem natopljenim nastupima, IDLES stvaraju neraskidivu vezu sa publikom, isporučenu kroz žestoku, nefiltriranu energiju.

Spremite se za legendarno zajedničko iskustvo koje je osvojilo svet. Ovo nije samo koncert; ovo je proslava života koja se ne propušta i ne zaboravlja.

Prodaja ulaznica počinje 10. novembra u 10:00 (CET) onlajn na honeycomb-live.com i na posebnim fizičkim lokacijama u Beogradu, dostupnim bez provizije i sa upečatljivim dizajnom: Škart (Kneginje Ljubice 26), Fomin Bar (Sinđelićeva 3a) u Beogradu i Crni Ovan Bar (Jevrejska 38) u Novom Sadu.

Da biste prvi saznali kada počinje prodaja i da ne propustite Early Bird ulaznice, prijavite se na naš newsletter na honeycomb-live.com/idles-belgrade-26-june-2026.

Članak IDLES sviraju u Beogradu 26. juna 2026 se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Bend Lucy Kruger and The Lost Boys osvojio je srca svih nas koji smo slušali ovaj sastav na ovogodišnjem Ment showcase festivalu u Ljubljani. Vest da dolazi u Beograd, i to 6. aprila, poprilično je obradovala veliki broj ljudi, što govori i broj prodatih karata, kao i to da je od prvobitnog plana da koncert bude u Kvaki 22, pomeren u veći prostor – klub Karmakomu.

Lucy Kruger je rođena u Južnoj Africi, ali trenutno živi u Berlinu gde je počela da stvara muziku zajedno sa bendom. Za sobom imaju četiri ostvarenja, Sleeping Tapes, Teen Tapes, Transit Tapes, koja predstavljaju trilogiju Tapes i njihov poslednji album Heavign objavljen prošle godine. Tokom postojanja, bend je obišao Nemačku i Evropu, nastupajući na mnogim festivalima kao što su MENT, Grauzone, Fusion Festival, Maifeld Derby, Wave-Gotik-Treffen i drugi, a Lucy je nedavno kao vokal gostovala i na najnovijim izdanjima Swans, The Underground Youth i The Frank Popp Ensemble.

U susret nastupu 6. aprila, koji će sasvim sigurno biti jedno autentično muzičko, ali i teatralno iskustvo, razgovarali smo sa ovom talentovanom muzičarkom.

Kako si počela da se baviš muzikom?

Lucy Kruger: Uvek sam volela pevanje i izvođenje i veoma sam žudela da budem na sceni još od malih nogu. Bila sam u svim školskim horovima i pozorišnim predstavama. Kada sam imala šesnaest godina, devojka mog brata je počela da svira gitaru. Gledajući je kako izvodi svoje pesme bilo je dirljivo. To mi je pokazalo nešto kod nje što nisam pre videla. Pokazala mi je mogućnost izražavanja sebe u tome kada izvodiš sopstveni materijala. Odmah sam počela da uzimam časove gitare i od tada pišem, sviram i nastupam.

U jednom intervjuu si pomenula da je u muzici sve u atmosferi, i da si zbog tog formirala bend za jači uticaj. Koliko su se stvari promenile od tada kada ne nastupaš više sama?

Jedna od veoma lepih i veoma frustrirajućih stvari u vezi sa muzikom (i možda svim ostalih) je da je zajedno mnogo bolje. Teško je objasniti uticaj zajednice zvuka – zida koji nije zid već putanja, talas, strelica, grmljavina, prostor, simbol, slatko, vitalno, ljubavno, nasilno. Mnogo je sve šire.

Kako bi opisala svoju muziku u tri reči ljudima koji je još nisu otkrili?

Melanholična, nemirna, nežna.

Pišeš sama svoje tekstove, kako izgleda taj proces?

Proces se godinama pomalo menjao, ali uglavnom, reči se pojavljuju skrivene u melodiji. Improvizujem pevanje sa gitarom ili jednostavnim loop-om i ponavljam dok nešto ne ostane, zatim oblikujem reči oko onoga što je već tu. Često, ako pokušam prvo da pronađem reči, olovkom i papirom, misli mi postanu prepreka. Zvuk na neki način klizi mimo previše cerebralnog.

Studirala si dramu i tvoje izvođenje je prilično teatralno. Koliko ti je znanje stečeno tokom studija uticalo na tvoje javno izvođenje sada?

Mislim da je dosta, do sada. Neko vreme sam mislila da su ti svetovi – pozorište i muzika – prilično različiti i da sam izabrala muziku, ali više nisam tako sigurna. Mislim da pronalazim način da ih približim jedno drugom. Postojao je snažan fokus na prisustvo i utelovljenje na Fakultetu za dramu koji sam pohađala. Biti u svom telu zvuči kao nešto što bi trebalo da bude prilično jednostavno, ali nisam sigurna da jeste. Vreme provedeno na univerzitetu dalo mi je mnogo prostora da razmišljam i osetim šta to znači.

Kako je Berlin uticao na tvoj kreativni proces i umetnički izraz?

Teško je znati na koji način je Berlin uticao na moj rad, ali sam veoma sigurna da jeste. Bilo bi veoma interesantno imati pet paralelnih života koji bi vas odveli u različite gradove i onda videti kako bi vaš proces i izraz bili različiti. Berlin mi je pružio mnogo vremena, prostora i perspektive. Deo toga ima veze sa samim Berlinom – to je grad koji veoma podržava umetnost – a deo toga ima veze sa iskustvom selidbe na novi kontinent. Postoji takva eklektična zajednica ljudi – mnogi od kojih su umetnici – koji žive u gradu, i posmatranje slobode i eksperimentisanja u svakodnevnom životu kao i u umetničkim prostorima je veoma fascinantno. Sigurna sam da bih trebala istraživati grad mnogo više nego što jesam, ali veći deo mog vremena provodim u sobi, i nisam sigurna koliko se od Berlina prenosi u tu sobu, ali verovatno dosta.

Ko su ti trenutno najveći muzički uticaji i idoli?

Adrianne Lenkerova, njeno pisanje mi se čini da dolazi dektno iz izvora. Savršena je. Fever Ray zbog njihove intenzivnosti, senzualnosti i specifičnosti. Cate Le Bon zbog njenog stalnog radoznalosti i opšteg genija.

Objavila si trilogiju Tapes. Zašto trilogija? Da li je takav koncept bio planiran od početka?

Nije, prvobitno nije bio plan. Sleeping Tapes je napravljen kao vrsta poklona za svakoga ko je bio u položaju u kojem sam ja bila u trenutku pisanja – nespavanje i potrebe za društvom. Trebalo je da bude šaljiv i apstraktan pristup trakama za samopomoć. Transit Tapes je napisan godinu i po dana nakon što sam se preselila u Berlin, a Teen Tapes nakon zaljubljivanja. Pesme su se činile savršenim za te jasne trenutke u životu osobe. Pratili su putanju za mene. ‘Saveti za mlade žene kako da napuste zatvor uma, uđu u telo i budu u svetu’. Ili nešto smešno poput toga. Svideo mi se koncept muzike koja prati iskustvo. Muzika za putovanje. Muzika za ljubav. Muzika za hrabrost. Okviranje na taj način pomoglo mi je da razumem zvuk i svrhu pesama.

Koje su tvoje omiljene pesme za izvođenje uživo?

To se menjalo tokom vremena, ali volim da izvodim novi materijal. Može biti prilično zastrašujuće kada još uvek ne znate tačno šta je pesma. To vas prisiljava da budete prisutni. Čini se da ste manje sposobni da lažete. Bilo je divno pronaći prostor za sviranje u poslednjih nekoliko godina. Pesme sa albuma Heaving su nam definitivno pružile tu šansu.

Koliko ti je važan vizuelni identitet – naslovne strane albuma, kostimi, itd?

Većinom je to bilo veoma radostan prostor za saradnju i igru. Na neki način stvarate taj svet muzički, a zatim možete da eksperimentišete, uglavnom sa veoma pametnim prijateljima, kako bi to zvučalo. Prevod prevoda.

Dolaziš u Srbiju po prvi put. Da li imaš neka očekivanja? Da li si upoznata sa muzičkom scenom ovde?

Nažalost, moram da kažem da uopšte nisam upoznata sa muzičkom scenom u Srbiji, ali sam veoma uzbuđena što dolazim i nadam se da ću saznati više nakon posete gradu. Ne mogu da dočekam!

Fotografije: Francis Broek, DTAN Studio

Karte možete kupiti ovde.

Članak Lucy Kruger and The Lost Boys – nežno, nemirno i teatralno se pojavljuje prvo na Oblakoder.

The band Lucy Kruger and The Lost Boys won the hearts of all of us who listened to them at this year’s Ment showcase festival in Ljubljana. The news that they are coming to Belgrade, on April 6th, has delighted a large number of people, as evidenced by the number of tickets sold, and the fact that the concert, originally planned to be held at Kvaka 22, has been moved to a larger venue – the Karmakomu club.

Lucy Kruger was born in South Africa, but currently lives in Berlin where she started making music with the band. They have four releases, Sleeping Tapes, Teen Tapes and Transit Tapes, which make up the Tapes trilogy and their last album Heaving published last year. Throughout their existence, the band has toured Germany and Europe, performing at many festivals such as MENT, Grauzone, Fusion Festival, Maifeld Derby, Wave-Gotik-Treffen, and others, and Lucy recently guested as a vocalist on the latest releases from Swans, The Underground Youth, and The Frank Popp Ensemble.

Ahead of the performance on April 6th, which will undoubtedly be an authentic musical and theatrical experience, we spoke with this talented musician.

How did you start pursuing music?

Lucy Kruger: I have always loved singing and performing and was hungry to be on stage from a young age. I used to be in all the school choirs and theatre productions. When I was sixteen, my brother’s girlfriend picked up the guitar. Watching her perform her own songs was affecting. It showed me something of her I hadn’t seen before. It made me realize the possibility of self-expression that lies in performing your own material. I immediately started guitar lessons and have been writing, playing, and performing since.

In one interview you mentioned that in music, it’s all about the atmosphere, and that’s why you formed a band for a stronger impact. How have things changed since you formed the band?

One of the very lovely and very frustrating things about music (and perhaps everything) is that it’s much better together. It’s difficult to explain the impact of a community of sound—a wall that is not a wall but a pathway, a wave, an arrow, thunder, space, symbol, sweet, vital, loving, violent. It feels far more expansive.

How would you describe your music in three words to people who haven’t discovered it yet?

Melancholic, restless, tender.

You write your own lyrics, what does that process look like?

It’s changed a bit throughout the years, but mostly, the words appear hidden in melody.

I improvise singing with a guitar or a simple loop and repeat until something sticks, then shape words around whatever is there. Often, if I try to find words first, with pen and paper, my head gets in the way. Sound has a way of slipping past the overly cerebral.

You studied drama, and your performances are quite theatrical. How does the knowledge you gained during your studies influence your public performance now?

Quite a lot by now, I think. For a while, I thought those worlds – theatre and music – were quite separate and that I had chosen music, but I’m not so sure anymore. I think I’m finding a way to bring them closer together for myself. There was a strong focus on presence and embodiment at the drama school I attended. To be in one’s body sounds like it should be quite simple, but I’m not sure it is. My time at University gave me a lot of room to think about, and to feel out, what that means.

How has Berlin influenced your creative process and artistic expression?

It’s difficult to know in what ways Berling has influenced my work, but I’m very sure it has. It would be so interesting to have five parallel lives that land you in different cities and then to see how your process and expression would turn out differently.

Berlin has given me a lot of time, space, and perspective. Some of that has to do with Berlin specifically – it is a city that is very supportive of the arts – and some of it has to do with the experience of moving to a new continent. There is such an eclectic community of people – many of whom are artists – living in the city, and witnessing the freedom and experimentation within everyday life as well as within artistic spaces is very fascinating. I’m sure I should be exploring the city much more than I have, but much of my time is spent in a room, and I’m not sure how much of Berlin gets into that room, but probably quite a lot.

Who are your current biggest musical influences and idols?

Adrianne Lenker’s writing seems to come straight from the source. It’s perfect. Fever Ray for their intensity, sensuality, and specificity. Cate Le Bon for her constant curiosity and general genius.

You released the Tapes trilogy. Why a trilogy? Was such a concept planned from the start?

Not initially, no. Sleeping Tapes was made as a sort of gift for anyone who was in the position that I was in at the time of writing. One of not sleeping and in need of companionship. It was supposed to be a playful and abstract take on a self-help tapes. Transit Tapes was written in a year and a half after moving to Berlin, and Teen Tapes after falling in love. The songs seemed to fit perfectly into these clear moments in a person’s life. They followed a trajectory for me. ‘Advice for young women on how to leave the prison of the mind, enter the body, and be in the world’. Or something ridiculous like that. I liked the idea of music to accompany an experience. Music for travel. Music for love. Music for courage. Framing it in that way helped me make sense of the song’s sounds and purpose.

What are your favourite songs to perform live?

This has changed over time, but I love to perform new material. It can be quite scary when you still don’t know exactly what the song is. It forces you to be present. It feels like you’re less capable of lying. It’s been lovely to find some space to play in performance over the last couple of years. The songs from Heaving have definitely given us that chance.

How important is visual identity to you – album covers, costumes, etc?

Mostly it’s just been a very joyful place of collaboration and play. You sort of create this world musically, and then you get to experiment, mostly with very clever friends, with what that sound might look like. A translation of the translation.

You’re coming to Serbia for the first time. Do you have any expectations? Are you familiar with the music scene here?

I’m sad to say that I’m not at all familiar with the music scene in Serbia but I’m so excited to be visiting and hope to know more after visiting the city. I can’t wait.

Photos: Francis Broek

You can purchase the tickets here.

Članak Lucy Kruger and The Lost Boys – tender, restless, and theatrical se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Ponedeljak, 3. april

Koncert: Rita Braga (Lisbon) @Chillton

Braga (Lisabon, 1985) je kantautorka, izvođačica i multiinstrumentalista. Nedugo pre pandemije obišla je većinu Evrope, Japan i Australiju. Njen rad je predstavljen na listi najboljih u The Vire-u. Uzima uticaje post-panka, rane elektronike, raznolikosti i novosti 20. veka i još mnogo toga. Rita je sarađivala sa Anom da Silva (The Raincoats), Feliksom Kubinom, Dorit Chrisler i drugima.

Deli Monday: Danube Buffet by KOMPOT @KC Grad

„DUNAVSKI BIFE (priredio KOMPOT) inspirisan je našim putovanjem Dunavom na istraživačkom brodu MS-FUSION. Biće riblje čorbe (naravno), veganske bliskoistočne čorbe od sočiva i štrudla sa makom (u Austriji je zovemo i „štrudla“ – a reč „štrudla“ koristimo ne samo da opišemo ovo ukusno pecivo, već i kovitlati se u vodi)!“ Vidimo se u ponedeljak, 3. aprila u 19 časova u KC Grad!

Cena kupona za hranu: 350 rsd

Filmski festival Treće beogradske gimnazije

Od ponedeljka do srede predveče, u sali Treće beogradske gimnazije održaće se festival na kom će gosti imati priliku da odgledaju tri filma – Munje, Kako je propao rokenrol i dokumentarni film Potreba za mržnjom nakon kog će biti panel diskusija. Sav novac prikupljen od donacija i karata biće doniran Lazaru Živanoviću za pomoć pri lečenju.

Utorak, 4. april

OMAŽ MORIKONEU: MUZIKA ZA OSKARA @Zadužbina Ilije M. Kolarca

Dom omladine Beograda predstavlja jedinstven muzički događaj za nezaboravnu završnicu jubilarnog 70. Martovskog festivala! Muziku Enija Morikonea iz nagrađivanih filmova izvodi orkestar Le Muse (Italija), uz učešće Morikoneove dive, muze i inspiracije Suzane Rigači, peva Daniela Plači, a diriguje Andrea Albertini.

Ponyo @bife Ventil

Projekcija na zidu: Ponyo (2008) 崖の上のポニョ
Režija: Hayao Miyazaki
Priča prati zlatnu ribicu Ponyo koja želi da postane ljudsko biće odnosno devojčica i njeno prijateljstvo sa petogodišnjim dečakom.

Sreda, 5. april

Koncert: Daniel Kovač @Chillton

Daniel Kovač se vraća u Katanić Chillton sa novim koncertom da najavi izložbu koja će se uskoro prirediti u onom drugom, Čumić Chilltonu. Da ne bude zabune, evo još jednom – koncert je u Katanić Chilltonu sad u sredu, a izložba nekog skorog datuma u Čumić Chilltonu kada trust mozgova to odluči.Na repertoaru su udaračke pesme Jarbola i Jesenjeg Orkestra, teška emotivna stanja vezana za ljubav i smrt, pesme koje opisuju lepotu života, kao i nekoliko tradicionalnih napeva na koje vredi opaziti pažnju. Naravno, kao i uvek zarad izazova i zabave – par iznenađenja.

Ulaz: donacija preporučena na 300 dinara

AKK/AFC – 65 godina: PRVA GENERACIJA @Dom kulture Studentski grad

Akademski filmski centar je naslednik Akademskog kino kluba, koji je osnovan 1958. godine. Od 1976. AFC deluje u okviru Doma kulture „Studentski grad”.

Na programu Prve generacije autora AKK-a, biće prikazani sledeći filmovi:
Zid, Kokan Rakonjac, 1960, 8 min;
Triptih o materiji i smrti, Živojin Pavlović, 1960, 9 min.
Ruke ljubičastih daljina, Sava Trifković, 1962, 11 min.
Pravac, Tomislav Gotovac, 1964, 10 min.Plavi jahač, Tomislav Gotovac, 1964, 18 min.
Kružnica, Tomislav Gotovac, 1964, 10 min

Četvrtak, 6. april

Ana & The Changes i Ljubičice + Zeleni kačket 6. aprila u Amerikani

Dugo nisu svirali u Beogradu, a sada su odlučili da udruže snage i održe dva koncerta za jedno veče. Ana & The Changes i Ljubičice održaće koncerte 6. aprila u Domu omladine Beograda u sali Amerikana. Dva fantastična benda premijerno će izvesti pesme sa novih albuma – Susret i Dok čekamo pad, ali i prošetati kroz više od deset godina duge karijere. DJ podrška na koncertu – Zeleni kačket ekipa.

Ne stajem i nestajem, izložba Kristine Simić @Kula Cetinjska

Izložba Kristine Simić pod nazivom ,,Ne stajem i nestajem” nastaje kao rezultat njene stalne potrebe za apstrahovanjem svakodnevnih situacija. Izložba predstavlja autorkinu igru zamućivanja pogleda i potrage za motivima koji se u novonastalim slikama nalaze.
Kristina Simić će se beogradskoj publici predstaviti kroz seriju crteža nastalih na osnovu fotografija koje autorka neumorno pravi u svom okruženju.

Izložba se otvara u četvrtak 6. aprila u 19h i biće otvorena do 26. aprila.

Miki Solus / Niko Nikolic / Xanadu @ KC Grad

MIKI SOLUS
Miki Solus je šansonjer/reper/jazzer iz Zagreba, poznat po svom ležernom pjevačkom izričaju i apsurdnim pjesmama u kojima kombinira humor s pop kulturom te šok s nevjericom.

NIKO NIKOLIC
Niko Nikolić je novi kantautor iz Beograda čiji debitantski album „Drugo mesto” pruža neodoljivu indie-retro-pop avanturu. Svojim dirljivim tekstovima u pesmama istražuje svakodnevni eskapizam obojen folk gitarama i izražajnim melodijama. Uživo, Niko Nikolić nastupa sa svojim dinamičnim petočlanim bendom „Ništavila” koji okuplja talentovane muzičare sa srpske indie scene, uključujući Aleksandra Petkovića (azza & kapale), Srđana Popova (Sergio Lounge) i Sergeja Sokolova (Moloa). Njihov space-rock pristup ogleda se u elektrišućim nastupima koji ne ostavljaju publiku ravnodušnom.

XANADU
Xanadu je beogradski alternativni elektro, hip-hop, fank izvođač čije pesme obrađuju razne teme kroz koje često provlači humor. Njegove najpopularnije pesme su “Kopenhagen”, “Bilo bi nam fino (da sam latino)”, “Džemp” i na njegovom nastupu sigurno možete da očekujete dobar provod, odlične ritmove i loše pevanje!

Cena karte: 500rsd

Izložba radova Kristine Ivić „Kuća, dakle telo” @Baza Kulturnih Zbivanja

Radovi su bazirani na ideji kuće kao daleko više od objekta. Kuća je telo, forma koja u sebi nosi emocije, misli, senzacije, pitanja i odgovore. Ova izložba je posvećena istraživanju te forme i njenog sadržaja kroz različite materijale kao i kroz istoriju i elemente iz kojih se sadrži. Radovi se sastoje iz miljea, sečenih, spajanih tkanina koje svojim koloritom i novo dobijenim formama postaju žive. Dobijanjem trodimenzionalnosti oni su svedoci samoj ekspanziji unutarnjeg prostora. Rezultat sečenja nije uništavanje već put ka stvaranju nečeg novog kroz spajanje starog i novog, odbacivanja i prihvatanja, kroz izlazak i povratak u svoju kuću, svoje telo.

Petak, 7. april

Phillie P, Vemic, Mihajlo, Little Lu @KC Grad

Ozbiljan četverac se vraća na mesto zločina, dođite po najslađe milozvučje, dok vam se kukovi neumorno njihaju.

Vladimir Ivković (Offen Music) @20/44

Vladimir Ivković je DJ. On je više od toga, naravno, ali kao njegova suština, Ivković je neko sa posebno jedinstvenim talentom za odabir ploča i njihovo utkanje u veći – i često neobično ubedljiv – narativ. Poslednjih godina, Ivković je postao deo evropskog klupskog kola. Uprkos svim međunarodnim avanturama, Ivković je zadržao fokus na muzici, posebno na mračnim i često psihodeličnim zvucima koji vrebaju u njenim neistraženim uglovima.

The Soft Moon in Belgrade @Drugstore

Connected Agency vam predstavlja The Soft Moon — industrijal post-pank / dark-vejv projekat kompozitora i multi-instrumentaliste rođenog u Los Anđelesu – Luisa Vaskeza. Čovek koji se krije iza pažljivo i vešto komponovane hipnotičke i melanholične muzike — multi-instrumentalni umetnik dolazi u Beograd sa novim materijalom po drugi put nakon svog prvog nastupa u epicentru beogradske subkulturne scene, Drugstore-u još davne 2015.godine.

Lounge session018 – Janko Zigić @Baza Kulturnih Zbivanja

Bazini Lounge session-i slave malo punoletstvo uz 18. po redu muzičkog izvođača Janka. Rođen je i odrastao u Beogradu, gde se i upoznao sa elektronskom muzikom. Poslednjih 5 godina živi u Vijetnamu, gde je rezident Savage i Mirage kluba, kao i deo tima Equation festivala. Imao je prilike da radi u organizaciji andergraund eventova za festivale i klubove. Omiljeni suveniri su mu gramofonske ploče.

Subota, 8. april

BVANA & Džezeri iz Lagune LIVE @Strogi Centar

BVANA & Džezeri iz Lagune ove subote u Strogom Centru.

Curses / Armir (servis) / Chorbika b2b Edin @KC Grad

Berlinski Curses donosi romantičnu oštrinu na plesni podijum, spajajući Nev Vave 80-ih, tamniju stranu Italo-Disco-a i bljeskove EBM-a sa njegovim sopstvenim sablasnim vokalom. Debi album grupe Curses, “Romantic Fiction”, pojavio se na izdanju Jennifer Cardini Dischi Autunno u oktobru 2018. godine, lansirajući njegov live nastup koji donosi gitare, vokal i energiju albuma na scenu kao duo. Bilo da se radi o DJ-ingu u glavnoj prostoriji u Circoloco DC-10 ili o nastupima uživo na festivalima kao što je Nuits Sonores, Curses donose energiju panka i novog talasa na sve plesne podove bilo koje veličine.

Svi UGLAS: Svetski dan Roma uz pevanje i druženje @Dorćol Platz

Svi UGLAS je hor u kojem zajedno pevaju deca i mladi iz romske zajednice, ali i svi oni koji kroz muziku i druženje žele da upoznaju i uče o romskoj kulturi. Postoje sedam godina, a delić energije koju nose žele da ovom prilikom podelie i sa vama!

Lounge session019 – Tyoma @Baza Kulturnih Zbivanja

Sada već prepoznatljivi Bazini Loung Sessions, održavaju se svakog petka i subote, od 19 do 01 posle ponoći, a ove subote muziku pušta DJ Tyoma. Ulaz je kao i do sada besplatan, a vrata Baze otvorena su za sve ljubitelje dobrog zvuka i druženja!

Nedelja, 9. april

GNOOMES in Belgrade @Dim

Connected Agency vam predstavlja GNOOMES — ruski psihodelik bend koji dolazi iz grada Perma! Bend koristi izraz «stargejz» da opišu svoj specifičan spoj krautroka, šugejza i tehna. GNOOMES trenutno rade sa nezavisnom izdavačkom kućom Rocket Recordings iz Velike Britanije, gde su pronašli širu publiku nego u Rusiji. Nakon traumatičnih dešavanja tokom pandemije, depresije i trenutne situacije u državi iz koje dolaze, GNOOMES su skoro izbacili svoj prvi singl na ruskom pod nazivom Ah Oh sa novog predstojećeg albuma, koji će biti objavljen 3.marta. Bićete u prilici da ga čujete uživo u Dimu 9. aprila!

Predstava Devojčice @Dorćol Platz

PREDSTAVA „DEVOJČICE” kreirana je kroz višemesečni, umetnički, edukativni i istraživački proces. Koautorke i izvođačice ovog komada, govore svoje lične priče, u svoje ime. One nisu profesionalne glumice, već devojke i mlade žene, koje koriste pozorište da podele svoja iskustva i zapažanja o ženskom odrastanju u patrijarhalnom društvu. Ovo je intimistički, lični i ženski komad, koji pod reflektore donosi autentične priče, ali istovremeno

Članak Kulturna dešavanja u gradu / 3.4 – 9.4/ se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Shortparis je erotski ritualni karneval, izopačena bajka koju su stvorili muzičari, a izlazi iz okvira muzike. Nikolaj Komjagin, vokalista, je takođe i filmski glumac. Kratkometražni film „Complex Subject” u kom Nikolaj igra glavnu ulogu osvojio je nagradu na Kanskom filmskom festivalu 2019. godine. 

Tokom karijere bend je izdao 3 EP-ja, 4 albuma; nastupali su kao predgrupa za The Kooks, Lebanon Hanover, Inca Babies, alt-J i Easter; učestvovali su na internacionalnim muzičkim festivalima kao što su Tallinn Music Week, Le Guess Who?, Pop Kulture Festival itd.; osvojili su mnoge nagrade kod kuće i u inostranstvu — spot za pesmu „Scary” je osvojio treće mesto u nominiciji za najbolju režiju na Berlin Music Video Awards-u (2019).

Ulaznice u prodaji:

Članak Shortparis ponovo u Beogradu se pojavljuje prvo na Oblakoder.

The OMY je eksperimantalni vokalno-instrumentalni sastav iz Rusije. Njihova muzika predstvalja potpuno oslobođenje, kontrolisani haos i pravi multižanrovski, improvizovani teror. Petorica članova benda se ne plaše da kombinuju psihodelični rok i fri džez sa hip hopom i metalom, ritam mašinu sa akustičnim udaraljkama i saksofonom, ruski jezik sa engleskim, pa ni teške rifove sa džangl bitovima. Njihov živi nastup je posebno vredan pažnje — na sceni vladaju ekstravagantni prizori, vatrena energija i atmosfera blagog ludila. Oni koji su imali prilike da ih poslušaju na Changeover Festivalu u Beogradu znaće o čemu govorimo!

Bend postoji od 2017 godine i za to vreme je izdao dva albuma. Njihov poslednji album „Slon” , izdat ovog leta, primio je dosta pozitivnih kritika od strane nezavisnih muzičkih kritičara. Ovaj album, koji odražava iskustva vezana za poslednje globalne događaje, ispostavio se kao potpuno antirežimski. Bend se trenutno nalazi u antiratnoj imigraciji, lutajući od jedne do druge zemlje, skrasili su se u Beogradu. Ukoliko evropski festivali budu otvorili vrata ruskim bendovima 2023. godine, The OMY će biti prvi na spisku za nastup. Ovaj ludi frik-rok orkestar oduševljava redom u haosu, te će stoga biti prijemčiv i zanimljiv čak i publici koja nije spremna za eksperimentisanje.

Avangardni nastup benda The OMY održaće se u klubu i prodavnici ploča Elektropionir u centru Beograda u Cetinjskoj 15.

Članak Bend The OMY u Elektropioniru se pojavljuje prvo na Oblakoder.