The Belarusian post-punk trio, known for turning cold, brutalist soundscapes into a global cult phenomenon, will perform at Luka Beograd Open Air Corner on July 7, 2026.

Blending Soviet-era synth textures with driving basslines and distant, echoing vocals, Molchat Doma have built a sonic world that feels both retro and strikingly present. From the viral explosion of “Sudno” to albums like Etazhi, Monument, and Belaya Polosa, their rise has been as atmospheric as their music – slow, immersive, and unmistakably their own.

Ahead of their return to Serbia, we spoke with the band about inspiration, evolution, live performance, and what it means to come back to Belgrade after their previous shows.

Your music is often associated with architecture and city landscapes. Are there places today that inspire you in the same way Minsk once did?

Molchat Doma: Our music is often associated with architecture and urban landscapes, especially brutalism, which is also reflected in our album artwork.

Today, we are probably more inspired by emotions and experiences connected to different life events – both positive and negative – rather than by specific places. However, architecture and urban environments played a very important role for us in the past.

Among the cities that have inspired us, we can mention Belgrade with its brutalist architecture, Berlin, Tbilisi, Kyiv, Minsk, São Paulo, and New York. Each of them has its own character, atmosphere, and visual language that, in one way or another, influenced our work.

After years of international touring, what still surprises you about performing for new audiences?

We travel to many cities, and it is always interesting to observe the reactions of new audiences. For them, it is a first encounter with our music, and for us, it also feels like something new every time – in a different context and place.

There is a sense of fresh energy: different people, different spaces, and completely different responses. The most valuable part is precisely that variety of reactions. They never repeat themselves and almost always differ from what we have experienced in other cities.

Was there a moment when you realized the band had become bigger than you expected?

That moment happened quite a long time ago, around 2019, when we were able to leave our previous jobs and fully focus on music. At that point, it became clear that the project had reached a new level and required our full commitment and attention.

Is there a song that surprised you in terms of its reception?

The songs “Toska” and “Kletka” became unexpectedly popular for us. We did not expect these tracks to receive such a strong response or create such a deep connection with listeners.

Looking back at your discography, do you see a clear evolution?

Looking at our discography, we can see a fairly clear story and development from album to album in many aspects, including the evolution of our sound. At the same time, it remains a collection of different life stages and ideas, each of which was important in its own way.

What emotion do you think is often overlooked in your music?

Our music is not entirely melancholic – there are also quite a few energetic and even dance-oriented tracks. In general, we believe our music is best experienced live, where you can go through the full range of emotions.

If you had to describe Molchat Doma without music?

We would say that we play electro-rock.

How do you know when a song is finished?

There is often an intuitive sense of completion – you simply feel when nothing else needs to be added. Of course, this also comes with experience: both from writing your own music and from listening to and analyzing the work of others.

How do you feel about your music being interpreted through a post-Soviet aesthetic lens?

We are comfortable with our music being interpreted through the lens of Eastern European or post-Soviet aesthetics. Post-Soviet brutalist architecture has always been a strong source of inspiration for us, and it is something we grew up with.

We are from Minsk, and the city itself has greatly shaped our perception and visual language, which later found its way into our music.

How does it feel to return to Serbia after several years?

We are very happy to return to Serbia and look forward to seeing both those who have already attended our shows and new listeners. We hope to surprise them once again. We have really missed Serbia.

 Photo: Alina Pasok i Karim Belkasemi.

Članak Belgrade’s brutalist architecture inspires us se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Beloruski post-pank trio, poznat po tome što hladne, brutalističke zvučne pejzaže pretvara u globalni kultni fenomen, nastupiće u Luci Beograd Open Air Corner 7. jula 2026. godine. Spajajući sintove sovjetske ere sa pokretnim bas linijama i udaljenim, eho vokalima, Molchat Doma su izgradili zvučni svet koji istovremeno deluje retro i izrazito savremen. Od viralnog uspeha pesme „Sudno“ do albuma Etazhi, Monument i Belaya Polosa, njihov uspon bio je jednako atmosferičan kao i njihova muzika – spor, imerzivan i prepoznatljiv.

Uoči povratka u Srbiju, razgovarali smo sa bendom o inspiraciji, razvoju zvuka, nastupima uživo i tome šta za njih znači ponovni dolazak u Beograd nakon prethodnih koncerata.

Vaša muzika se često povezuje sa arhitekturom i gradskim pejzažima. Postoje li danas mesta koja vas inspirišu na sličan način kao Minsk nekada?

Molchat Doma: Naša muzika se često povezuje sa arhitekturom i urbanim pejzažima, posebno brutalizmom, što se odražava i u omotima albuma. Danas nas više inspirišu emocije i iskustva povezana sa različitim životnim događajima – i pozitivnim i negativnim – nego konkretna mesta. Ipak, arhitektura i urbani prostori su ranije igrali veoma važnu ulogu za nas.

Među gradovima koji su nas inspirisali možemo pomenuti Beograd sa svojom brutalističkom arhitekturom, Berlin, Tbilisi, Kijev, Minsk, Sao Paulo i Njujork. Svaki od njih ima svoj karakter, atmosferu i vizuelni jezik koji je, na ovaj ili onaj način, uticao na naš rad.

Nakon godina međunarodnih turneja, šta vas i dalje iznenađuje na nastupima pred novom publikom?

Putujemo u mnogo gradova i uvek je zanimljivo posmatrati reakcije nove publike. Za njih je to prvi susret sa našom muzikom, a za nas svaki put deluje kao nešto novo – u drugačijem kontekstu i prostoru.

Postoji osećaj sveže energije: različiti ljudi, različiti prostori i potpuno različite reakcije. Najvredniji deo je upravo ta raznolikost. Reakcije se nikada ne ponavljaju i gotovo uvek se razlikuju od onoga što smo doživeli u drugim gradovima.

Da li je postojao trenutak kada ste shvatili da je bend postao veći nego što ste očekivali?

Taj trenutak se desio prilično davno, oko 2019. godine, kada smo mogli da napustimo prethodne poslove i u potpunosti se posvetimo muzici. Tada je postalo jasno da je projekat dostigao novi nivo i da zahteva punu posvećenost i pažnju.

Da li postoji pesma čiji vas je prijem iznenadio?

Pesme „Toska“ i „Kletka“ su neočekivano postale veoma popularne za nas. Nismo očekivali da će te numere izazvati toliku reakciju i tako snažnu vezu sa publikom.

Kada se osvrnete na diskografiju, da li vidite jasnu evoluciju?

Kada gledamo našu diskografiju, vidimo prilično jasnu priču i razvoj od albuma do albuma u različitim aspektima, uključujući i evoluciju zvuka. Istovremeno, to je i dalje kolekcija različitih životnih faza i ideja, od kojih je svaka bila važna na svoj način.

Koja emocija je, po vašem mišljenju, često zanemarena u vašoj muzici?

Naša muzika nije u potpunosti melanholična – tu su i energične, pa čak i plesne numere. Uopšteno, najbolje je doživeti je uživo, gde se prolazi kroz ceo spektar emocija.

Kako biste opisali Molchat Doma bez muzike?

Rekli bismo da sviramo elektro-rok.

Kako znate kada je pesma završena?

Postoji intuitivan osećaj završetka – jednostavno osetite kada više ništa ne treba dodati. Naravno, to dolazi sa iskustvom: i iz sopstvenog rada i iz slušanja i analiziranja tuđe muzike.

Kako doživljavate to što se vaša muzika tumači kroz post-sovjetsku estetiku?

U redu nam je da se naša muzika tumači kroz prizmu istočnoevropske ili post-sovjetske estetike. Post-sovjetski brutalizam je oduvek bio snažna inspiracija za nas i to je nešto sa čim smo odrasli.
Mi smo iz Minska i taj grad je u velikoj meri oblikovao našu percepciju i vizuelni jezik, koji se kasnije odrazio i u našoj muzici.

Kako se osećate povodom povratka u Srbiju nakon nekoliko godina?

Veoma smo srećni što se vraćamo u Srbiju i radujemo se kako onima koji su već bili na našim koncertima, tako i novoj publici. Nadamo se da ćemo ih ponovo iznenaditi. Zaista nam je nedostajala Srbija.

Fotografije: Alina Pasok i Karim Belkasemi.

Članak Inspiriše nas Beograd sa svojom brutalističkom arhitekturom se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Otvaranje festivala na talasima SURF.FM programa

Simbolično nazvan Surf.fm, program otvara Phillie P, koji stoji iza Ice City Records, izdavačke kuće koja se bavi reizdanjima legendarnih muzičkih ostvarenja. Sve zajedno ovo čini bogat arhivski katalog, koji će Phillie P prezentovati publici u prva tri sata programa koje su ujedno i zvanično otvaranje prvog izdanja Surf festivala.

Ime koje je na britanskoj alternativnoj radijskoj sceni dugo bilo maltene sinonim za najslušaniji nezavisni radio na svetu – londonski NTS, Charlie Bones sa razlogom drži ovu titulu. Posle desetogodišnje rezidencije na NTS-u, kojeg je zasigurno barem delom učinio toliko popularnim među alternativnom publikom, Bones je otvorio svoju radio stanicu Do!!You!!! Radio. Kako govori i ime ovog radija, Charlie Bones je posvećen autentičnosti u svakom aspektu svog stvaralaštva. Igra i konstantno stvaranje je ono što i sam ističe kao glavne komponente njegovog pristupa u muzici, a to se ogleda u nepreglednom znanju različitih žanrova i stilova, ali i neverovatnom povezanošću sa atmosferom i pulsom publike.

Jednako bogat svojom sposobnosti da oseti publiku u svakom momentu, dolazi Habibi Funk. Kao kustos, istraživač i selektor jedan je od najrelevantnijih imena kada pričamo o konzervaciji, re-izdavaštvu i istraživanju muzike Severne Afrike, Jugozapadne Azije i generalno arapske muzike od druge polovine 20. veka nadalje. Šta to sve obuhvata? Od soula, preko popularne muzike koja slavi tada ostvarenu slobodu mnogih ovih nacija, do eklektičnosti hip-hopa i fanka sa uticajem lokalnih tradicionalnih muzičkih pravaca (zouk, etio-džez, alžirski rai…).

Surf.fm veče će zatvoriti beogradski Spacewalker, čiji kolekcionarski rad seže od diska preko soula i džeza, fanka, sve do čikaškog hausa. Spacewalker svoju kolekcionarsku strast elegantno prevodi u neumorne DJ setove – bilo da je u pitanju dancefloor ili radio. Jedan od radija na kojima je Music is My Sanctuary iz Montreala, gde je host emisije Balance. Pored DJ-inga, Spacewalker je vlasnik Outer Spaceways Records izdavačke kuće, čija se izdanja mogu naći širom sveta.

Muzika van striming platformi: radio kao alternativa

The Buggles su svojim hitom još iz 1979. rekli Video Killed the Radio Star, ali se čini da je radio ipak preživeo dolazak videa kao novog muzičkog formata. Ono od čega se i spotovi i radio i svi fizički nosači zvuka verovatno nikada neće oporaviti jesu striming platforme, koje su od 2010-ih zavladale navikama slušanja muzike.

Slojevitost problema striminga zasigurno zaslužuje ceo jedan članak za sebe. Finansijski model striming servisa svakako ne utiče pozitivno na (nezavisne) izvođače i često se distribuira u neetičke investicije, striming platforme su takođe mesta gde se organski način deljenja muzike gubi, i na kojima je otkrivanje novih izvođača i muzike skoro isključivo prepušteno algoritmičkim sistemima preporučivanja: algoritmi na mnoge načine favorizuju samo određeni muzički sadržaj, tako da se gubi raznovrsnost, a manji izvođači se zbog ovog nepravednog ‘filtriranja’ često i odlučuju da sve ujednačenije prave muziku koja odgovara ovim sistemima.

Zbog ovog kompleksnog problema koji savremenu muzičku industriju čini sve manje održivom, nezavisni radio može da služi kao jedna od alternativa, gde selektorke/i i voditeljke/i emisija na svojstven način obrazuju publiku i na etičkiji način promovišu izvođače i njihovo stvaralaštvo. Verujući veštinama, muzičkom i selektorskom znanju ovih pojedinaca, baš zato se na na Surfu – pored zvaničnog Surf.fm programa – na ovogodišnjem lajnapu takođe nalaze brojni izvođači čije karijere su započete, razvijene ili propraćene na radijskim stanicama širom sveta, poput Flo Dill, čija jutarnja emisija na NTS-u broji najveću količinu slušalaca po emisiji u svetu nezavisnih radija ili heroja piratske radio scene kao što je Bradley Zero, koji je izgradio svoje ime kroz osnivanje Rhythm Section International radija, i rezidencije na BBC Radio 1, kao i NTS-u.

Sve ove izvođače smo poslušali i selekciju njihovih mikseva na različitim stanicama uklopili u jednu plejlistu, koja može da služi i kao inspiracija za dalje otkrivanje muzike kroz radio, ali pre svega kao zagrevanje za Surf.

Flo Dill 

Shy One
Bradley Zero
Charlie Bones
Kikelomo
Tarsza
Karim Semin
Leon Vynehall
Olgica
Phillie P
Spacewalker 
RAPRAVE
GЯEG b2b Miley Serious b2b LU2K (TRASMAN warm up)
James Massiah

Članak SURF.FM: Radio selektori za otvaranje Surf Festivala se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Od internacionalnih DJ imena i kolektiva, do regionalnih selektora koji dobro poznaju lokalnu publiku, svaki boat party ima svoj zvuk i atmosferu. Upravo zato, izbor nije uvek lak – pa ovaj vodič služi da ti pomogne da pronađeš žurku koja ti najviše odgovara i isplaniraš svoje festivalske dane na moru.

Foto: arhiva Velvet Festivala

PETAK, 26.06.

RAPRAVE: Kikelomo – Bianca Intensa – Raprave DJs / hoasted by Fujčinela Bojs

RAPRAVE je kolektiv baziran u Nju Jorku i sačinjen je od producenata, repera i DJ-eva koji svojom muzikom i kreativnim izrazom okupljaju zajednice van digitalnih platformi i povezuju ljude sličnih vrednosti. RAPRAVE deluje i van muzičkih okvira, pa su tako ostvarili mnoga partnerstva sa organizacijama i brendovima poput Carhartt WIP, a svoju sofisticirani muzički ukus potvrdili su sa gostovanjima na platformama poput čuvenog njujorškog Lot Radija. Prvi put njujoršku energiju donoseći na Jadran, domaćini RAPRAVE boat party-ja biće regionalni hip hop fenomen Fujčinela Bojs.

Kikelomo je DJ-ica, voditeljka i kustoskinja iz Londona, a poreklom iz Nigerije. Deo je lajnapa gotovo svih vodećih klubova i festivala, kao što su Berghain/Panorama Bar (Berlin), Nowadays (NYC), Fabric (London), Dekmantel (Holandija), Batekoo (Brazil). Ko-osnivačica je nezavisnog radija Oroko u Akri (Gana), koji je u proteklim godinama lansirao afričke izvođače na globalnu klupsku scenu. U svojim setovima, Kikelomo pokazuje širok spektar muzičkog znanja koji doseže sve od breakbeat-a, garage-a, jersey club zvuka do electro, hip hop i techno ritmova.

Bianca Intensa je Beogradu dobro poznata DJ-ica, koja je živi na relaciji između Beograda i Milana, a pored DJ-inga organizuje i svoje žurke. Klupskoj publici je ne samo poznata, nego i među omiljenim izvođačima, upravo jer je njen zvuk direktno insipirisan klupskim iskustvom – ispunjen perkusijama, basom, a melodično praćem hook-ovima pop i klupskih hitova. 

VELVET: Amaliah – Legalize Lambada – Velvet DJs

Počivajući na desetogodišnjem iskustvu Velvet Festivala, ovaj brod je veteran u boat party-ima. Ovi lokalci Punta definitivno nose štafetu ovogodišnjeg boat party programa i tu su da posetiocima približe celu deceniju organizovanja nezaboravnih događaja, festivala i svog uticaja na regionalni festivalski ritam.

Iz Londona stiže DJ-ica i producentkinja Amaliah koja je za veoma kratko vreme uspela da se nađe na lajnapovima najvećih elektroniskih festivala, klubova i radija poputa Rinse FM-a (Pariz), Pickle Factory-ja (London), Dekmantel festivala (Amsterdam)… Crpeći inspiraciju iz svojih londonskih korena i dugogodišnjeg rejverskog iskustva, njeni setovi vode publiku na putovanje kroz britansku dens muziku, od ritmičkog tehna, sve do retkih leftfield traka koje vaš Shazam verovatno neće prepoznati. Amaliah je takođe osnivačica Borne Fruit-a, izdavačke kuće i kolektiva promovišući nove talente na sceni. 

Legalize Lambada je jedinstvena izdavačka kuća na hrvatskog sceni. Iza nje stoji DJ i selektor Your Name koji je 2012. osnovao Legalize Lambadu kao mesto okupljanja svih kvalitetnih ploča koje nose zvukove hausa, diska, daba, balearic hausa, street soula, i drugih žanrova koji većinski uplivavaju u istoriju elektronskog zvuka od ‘80ih godina i letnjih, tada često i zabranjanivanih ritmova (otuda i ime). 

SUBOTA, 27.06.

MANUAL: Yuquita – Jimmy Rouge – Asimin Asanof

MANUAL je members-only udruženje iz Rijeke, koje važi za mesto koje okuplja andergraund zvukove, pa tako i na Krk dovode kvalitetne rezidente. Boat partiji su redovan deo letnjeg programa ovog kolektiva, tako da na Surf donose svoje iskustvo i lokalnu atmosferu.

Asimin Asanof je jedno od najoriginalnijih imena riječke alternativne scene. Producent i DJ, Asanof vrlo uspešno ignoriše žanrovske granice, što čini njegove setove inovativnim i uzbudljivim, a ističe njegovo duboko poznavanje različitih muzičkih izraza. Osnivač je kultne “Slastičarne”, događaja sa kontinuitetom dužim od 15 godina, a koji publici pruža jedinstveni upliv u najrazličitije muzičke teksture – od leftfield obskurnih do psihodeličinih elektronskih zvukova.

Jimmy Rouge je irski DJ I producent, trenutno baziran u Amsterdamu, kojem će ovaj brodski set biti debitantski nastup u Hrvatskoj. Od 2017. godine vodi izdavačku kuću Orange Tree, a kao DJ nastupa širom sveta, sve češće od svog breakthorugh Boiler Room nastupa u okviru AVA festivala. Njegovi setovi su puni eklektike, energije i euforije, što ga svakako stavlja među jedne od najuzbudljivijih imena savremene scene.

Iz Perua, a sa trenutnom adresom u Rijeci, stiže Yuquita, rezident Manuala. Njegovi setovi ističu njegovo lično iskustvo – univerzalnost muzike koja prevazilazi granice i barijere jezika ili kulture. Muzika kao takva čini kulturu. Revibed.com je platforma na kojoj deluje kao kustos, selektujući muziku koja povezuje scene, epohe i kontinente.

TRASMAN x ULTRA SUAVE: Greg – Rebequita – Rozaly – Rougail Space Program

TRASMAN i ULTRA SUAVE su dva francuska serijala žurki koje spajaju brzi ritmovi, zabava kao prioritet na densfloru i muzički uticaji globalne klupske muzike – što donose i na Surf svojim DJ lajnapom. ULTRA SUAVE je koncept žurki koje kurira francuska klupska princeza Rebequita, dok iza TRASMAN događaja stoji GREG.

GREG je DJ sa Mauricijusa, danas baziran u Parizu, koji kombinuje tvrđe elektronske pravce sa ‘toplijim’ ritmovima koji reflektuju njegovo poreklo. Ovakav pristup kanališe kroz, pariskoj publici dobro poznate, La Creoule žurke. Pored toga, dva puta mesečno se pojavljuje na najuticajnijem pariskom nezavisnom radiju Rinse.fm, a aktivan je takođe i kao član izdavačke kuće Boukan Records.

Rebequita je DJ-ica koja lako prepoznaje puls podijuma širom sveta – nastupajući po Evropi, Južnoj Americi i Aziji. Lajnape deli sa nekim od najcenjenijih izvođača svetle klupske scene, poput DJ Babtr-a ili Sammy Virji-ja, izdvajajući se sa svojim smelim, ali pristupačnim muzičkim selekcijama. Njen cilj je jednostavan: da stvori jedinstveno i intenzivno iskustvo gde su pokret i razmena energije u prvom planu. 

Rozaly je poznato i priznato ime holandske scene. Ovaj DJ, istraživač i kustos – danas baziran u Amsterdamu – je poreklom sa Kurasaoa, malog karipskog ostrva. Njegovi setovi su poput muzičkih lekcija gde se slušaoci upoznaju sa muzikom svih karipskih ostrva. Pored obrazovanja publike direktno na podijumu, Rozaly se bavim arhivatorskim i istraživačkim radom na temu muzike sa (istorijski kolonizovanih) holandskih Kariba. Njegovu specifičnu nišu na mapi savremenim svetskih DJ-eva su prepoznali mnogi klubovi i festivali širom sveta, pa je tako Rozaly nastupao na festivalima i klubovima širom sveta – od Nyege Nyege festivala preko Dekmantela do De School-a.

Producent i DJ sa ostrva Reunion, Rougail Space Program, izgradio je prepoznatljiv identitet koji u isto vreme ukršta i dekonstruiše dancehall, bass, i tehno. Njegove produkcije su prepoznali mnogi iskusni izvođači i puštali ih na binama širom sveta, npr. Ben UFO, Anetha ili Doctor Jeep. Njegovi beskompromisni muzički izbori su ga izdvojili na strogoj pariskoj sceni, pa je tako imao prilike da nastupa sa nekim od najvećih imena današnjice, npr. DJ Plead i Roxymore.

ADRIATIC SOCIAL CLUB X LIFE CLASSICS: Adriatic Social Club Sanctuary

Adriatic Social Club je kultno ime za splitsku klupsku scenu: listening bar i kolektiv koji postoji i neguje ljubav prema muzici i čaru međusobnog deljenja kvalitetne atmosfere već 25 godina. Gotovo neprimetno definišući regionalnu struju balearic zvukova, hausa i sličnih muzičkih stilova, ASC su iskusni domaćini jadranskih žurki – kako i samo ime objašnjava. 

U ovogodišnjem brodskom izdanju im se pridružuje kultni berlinski klub Life Classics, koji upotpunjuju svojim širokim katalogom haus muzike u najširem, ali i najkvalitetnijem smislu te reči.

Ulaznice za boat party program se mogu kupiti na CoreEvent platformi.
Više informacija na sajtu: https://www.surffestival.live/

Naslovna fotografija: ustupljeno, Bojana Filipović

Članak Vodič kroz boat partije SURF Festivala se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Spoj nespojivog, rekli bi mnogi, ali to je upravo ono što karakteriše Zabrajenu Muziku (Zabranena Muzika) koja već četiri godine razvija prepoznatljiv zvuk na preseku balkanskog melosa, chalge i turbo-folka sa savremenom elektronskom i klupskom scenom. Projekat je nastao u Bugarskoj, a danas funkcioniše kao šira mreža DJ-eva i producenata iz regiona, sa sve prisutnijim nastupima širom Balkana.

Ideja za projekat nastala je pre četiri godine, kada je DJ Goro, nakon povratka iz Berlina, počeo da razvija koncept žurki inspirisan sopstvenim kulturnim nasleđem sa ciljem da ga prenese u savremeni kontekst. U tom procesu, balkanski melos, chalga i turbo-folk prestaju da budu „guilty pleasure“ i postaju osnova za nove, nepredvidive pravce u klupskoj muzici.

Njihovi setovi spajanju naizgled nespojive žanrove i reference, dok kroz žurke, izdanja i saradnje grade ono što nazivaju balkancore zvukom. Upravo inspirisana time, nastala je i nedavno objavljena kompilacija Legalize Balkancore, koja okuplja različite autore iz regiona.

Od lokalnih žurki do Boiler Room-a, Zabranjena Muzika se danas izdvaja kao jedan od aktera nove balkanske struje. Sa DJ Gorom razgovarali smo o nastanku projekta, odnosu prema „zabranjenom“ zvuku i širem kontekstu u kojem se razvija savremena regionalna scena.

Kako je nastala ideja za Zabranjenu Muziku pre četiri godine? Da li je to bio spontani eksperiment ili već razrađen koncept?

Uključivanje chalge/turbo-folka u moje setove i produkciju je nešto čime sam se bavio već nekoliko godina pre toga. Takođe, dugo pratim underground elektronsku scenu – kako nastaju novi žanrovi i kulturni talasi. Uprkos internetu i globalizaciji, najautentičniji zvukovi uvek dolaze iz konkretnih sredina, gde ih ljudi crpu iz sopstvenog kulturnog nasleđa i prenose u savremeni kontekst. Hteo sam da budem deo nečega sličnog i kod nas, i verujem da se to sada konačno dešava kroz ovaj projekat i sve što se trenutno pokreće širom Balkana. Naziv i koncept proistekli su iz niza negativnih iskustava sa ograničenim percepcijama ljudi – pre svega zbog tabua koji i dalje postoji oko ove muzike. Takođe smo želeli žurku na kojoj miksevi zvuče „zabranjeno“ – kao da te dve ili tri pesme nikako ne bi trebalo da funkcionišu zajedno, a ipak funkcionišu. To je omogućio nivo veštine DJ-eva koje imamo.

Kako danas funkcionišete kao kolektiv – koliko vas ima i kako ste se razvijali kroz vreme?

Danas smo prilično veliki kolektiv i teško je precizno definisati ko je „zvanično“ deo, pa samim tim i dati tačan broj. Sarađujemo sa mnogo ljudi i van Bugarske, širom Balkana, kao i sa producentima koji su učestvovali na kompilaciji Legalize Balkancore. Trenutno imamo oko 11 DJ-eva koji se rotiraju u line-upovima širom Bugarske, uz još nekoliko važnih ljudi koji rade na organizacionim i drugim, nemuzičkim aspektima.

Kada ste počinjali, šta vam je bio glavni cilj – zabava, provokacija ili redefinisanje odnosa prema „zabranjenom“ zvuku?

Da doprinesemo stvaranju novog kulturnog talasa koji dolazi sa Balkana – i i dalje smo tek na početku.

Ova muzika se često naziva „guilty pleasure“. Da li prihvatate tu etiketu ili pokušavate da je razgradite?

Poigravamo se tom idejom, ali smo danas već daleko iza toga. Ironija, post-ironija i sve što dolazi posle toga doveli su nas do tačke gde jednostavno postoji sloboda da uživaš u nečemu bez predrasuda. Za mene je označavanje nečega kao „ironičnog“ pomalo zastareo pogled. Mi uzimamo nešto što je već dobro i stavljamo ga u kontekst gde je, navodno, i „kul“. Humor je svakako prisutan, ali to je prirodno kada ti je posao da ljudima pružiš dobar provod.

Kombinujete bugarski melos, chalgu i folk sa tehnom i klupskom estetikom. Kako dolazite do tih spojeva?

Pomalo od svega – intuicije, humora, ali i promišljenog pristupa. Na kraju dana, bilo da je u pitanju produkcija, remiks ili mashup, sve je to umetnost. A prava umetnost se dešava sama od sebe – ti si tu više kao kanal.

Primećuje se povratak balkanskog zvuka među alternativnijom publikom. Šta je dovelo do toga?

Mislim da su nove generacije otvorenije nego ikad, delom zahvaljujući TikToku i konstantnom zasićenju informacijama. Toliko se toga dešava da nema vremena za preterano analiziranje – stvari doživljavaš direktno. Takođe, mlađi su vremenski udaljeniji od haotičnih 90-ih koje mnogi na Balkanu povezuju sa chalga/turbo-folk scenom. Važno je znati istoriju, ali oni nemaju tu emotivnu vezu, pa mogu da gledaju na stvari distanciranije. A na kraju – to jeste deo našeg identiteta i treba ga prihvatiti u celini.

Koji trenutak ili žurku bi izdvojio kao prekretnicu?

Verovatno nedavni Boiler Room nastup.

Nedavno ste objavili kompilaciju Legalize Balkancore. Šta ste želeli da postignete njome?

Naziv je igra reči na naš koncept i tabu koji sami sebi namećemo kada je u pitanju sopstvena kultura – a i zvuči dobro. Želeli smo da okupimo različite umetnike sa Balkana koji u produkciji koriste instrumente karakteristične za svoje podneblje, dok svaki od njih ima jedinstven pristup balkancore zvuku. Upravo ta raznolikost čini kompilaciju zanimljivom. Ujedno, to je i mali prikaz onoga čemu težimo – povezivanju i međusobnoj podršci.

„Chalga walked so balkancore can run“ – da li vidiš balkancore kao nastavak chalge u novom kontekstu?

Apsolutno. Chalga je danas praktično mainstream, a mi pravimo njenu underground, alternativnu, elektronsku verziju.

Vaš Boiler Room set u kafani privukao je veliku pažnju. Kako si doživeo taj trenutak?

Za nas je to bila kulminacija rada u prethodne četiri godine, ali i početak nove faze – poklapa se sa trenutkom kada ozbiljnije razvijamo label i širimo se po Balkanu, a uskoro i Evropi. Zahvalni smo Boiler Room timu što je prepoznao našu viziju u trenutku kada su nam mnoga vrata bila zatvorena, jer smo bili nešto novo i nepoznato – možda i „nekul“ za neke.

Kako publika van Bugarske reaguje na vaš zvuk?

Na Balkanu ljudi razumeju kontekst, naravno. Zanimljivo je da i Latinx zajednica rezonuje sa ovim zvukom, zbog sličnosti u muzici, ali i šireg društvenog konteksta. I bez tog konteksta, mislim da ljudi uživaju jer je zvuk svež, a opet sadrži poznate elemente – ili jednostavno zato što tera na ples.

Vizuelni identitet deluje kao produžetak vaše muzike. Koliko ga svesno gradite i koliko je ona važna uz sam zvuk? Gde pronalazite inspiraciju?

Inspiracija dolazi sa istog mesta kao i muzika – iz sveta oko nas. Ne mislim na prirodu, već na kulturu Balkana.

Koliko se vaša početna ideja promenila do danas?

Zbog početne „kontroverze“ brzo smo rasli i projekat je donekle počeo da živi sopstveni život. Sada smo u fazi u kojoj ponovo preuzimamo kontrolu – sa ciljem koji smo oduvek imali: da edukujemo publiku, predstavimo novu muziku i pokažemo bolje načine zabave.

Deluje da postoji jaka veza između vas i publike u Srbiji. Kako vidiš razvoj regionalne scene?

Na Balkanu imamo mnogo toga zajedničkog – često više nego sa ostatkom Evrope. Delimo ukus i pogled na svet. Kao porodica smo, i sada je trenutak da pokažemo koliko je ovaj region raznolik i inspirativan.

Koji je najluđi trenutak u ove četiri godine?

Jedna žurka gde je Bat Simo napravio UFO u prirodnoj veličini i okačio ga o plafon, poklonili smo Ladu Žiguli nasumičnom posetiocu, a Galin se pojavio kao iznenađenje i izveo tri pesme u „zabranjenim“ verzijama. Ali iskreno – svaka žurka je na svoj način luda i posebna.

Jedna traka koja najbolje opisuje Zabranjenu Muziku?

Teško je izdvojiti, jer nas definiše upravo spoj nespojivog.

Sa kim bi najviše voleo da sarađuješ?

Azis.

Koji srpski remake bugarske pesme nadmašuje original?

Teško je reći ko je prvi – bugarski, grčki ili srpski – ali najviše volim srpsku verziju: Goga Sekulić – Sexy Biznismen.

Kako vidiš razvoj Zabranjene Muzike u naredne četiri godine?

Ne bih da otkrivam previše, ali odgovori su već tu – između redova.

Fotografije: Zabranjena Muzika arhiva

Članak Četiri godine Zabranjene Muzike se pojavljuje prvo na Oblakoder.

A fusion of the seemingly incompatible, many would say – but that’s exactly what defines Forbidden Music (Zabranena Muzika), a project that has spent the past four years developing a distinctive sound at the intersection of Balkan melos, chalga, and turbo-folk with contemporary electronic and club music. The project originated in Bulgaria and now operates as a broader network of DJs and producers from across the region, with an increasingly strong presence on stages throughout the Balkans.

The idea for the project emerged four years ago, when DJ Goro, after returning from Berlin, began shaping a party concept inspired by his own cultural heritage, aiming to translate it into a contemporary context. In that process, Balkan melos, chalga, and turbo-folk stop being a ,,guilty pleasure” and instead become the foundation for new, unpredictable directions in club music.

Their sets bring together seemingly incompatible genres and references, while through parties, releases, and collaborations they build what they call the balkancore sound. Inspired by this approach, the recently released compilation Legalize Balkancore came to life, gathering various artists from the region.

From local parties to Boiler Room, Forbidden Music now stands out as one of the key players in the new Balkan wave. We spoke with DJ Goro about the origins of the project, their relationship to the ,,forbidden” sound, and the broader context in which the contemporary regional scene is evolving.

How did the idea for Zabranena Muzika come about four years ago? Was it a spontaneous experiment or a concept you had already thought through at the time?

In terms of including Chalga/Turbo-Folk in my sets and production it’s something that I have been doing for a couple of years before that. I’ve also been following the underground electronic scene for many, many years – how new genres and cultural waves come about, and regardless of the internet and globalization, the most unique sounds always come from certain places, where people follow their own cultural heritage and continue it into the modern times. So I wanted to do or be part of something like this with our region and I believe it’s finally happening with this project and a bunch of other things happening around the Balkans right now. The idea behind the name and concept came from a bunch of negative experiences with people’s limited perception – but it’s mostly because of the taboo that some people still have for this music. We also wanted to make a party where the mixes sounded ,,forbidden” – like these 2 or 3 tracks shouldn’t go together so well, but they do – it was the skill level of the DJs that we have that made it possible.

How do you function as a collective today, how many of you are there and how did the group evolve over time? Did you start with the same DJs or did the project grow organically?

It’s a pretty big collective at this point and it’s kind of hard to say what’s required to be an official part of it and therefore say a certain number. There’s a lot of people we work with regularly, even across the Balkans, also with the producers who took part in ,,Legalize Balkancore”, etc. But our current official DJ roster that we rotate for line ups across Bulgaria is about 11 DJs + a couple of important people who do non-music tasks.

When you were just starting out, what was your main goal – fun, provocation or a need to redefine the relationship with ,,forbidden” sounds?

Help create a new cultural wave coming from the Balkans and we still are just getting started!

This kind of music is often labeled as a guilty pleasure. Do you embrace that label, or are you trying to completely deconstruct it?

We play a lot with this idea, but in this day and age we are also way past that, irony and post-irony and post-post-irony brought us all collectively to a point beyond that where it’s just freedom to enjoy something without any prejudice. So, to me, when people call something ,,ironic”, that’s an old way of seeing it – we just take something that’s already good and put it in a context where it’s also supposedly ,,cool”. Of course humour is also there but that’s just really important if your job is to make people have fun imho.

You combine Bulgarian melos, chalga and folk with techno and club aesthetics. How do you arrive at those combinations, is it intuition, humor, or very precise curatorial work?

I guess a bit of all.. at the end of the day whether it’s producing, remixing or mashups, it’s all an art form, and true art happens by itself – you’re just a vessel.

Lately, we’ve been noticing a resurgence of Balkan sounds among more alternative audiences. What do you think has contributed to younger generations letting go of that earlier distance from this kind of music?

I think the new generation can be way more open-minded than ever and this is due to Tik Tok and the whole oversaturation with information online and offline. There is so much happening that you have no time to overthink and you just perceive things for what they are, in a way. Also younger people are farther from the craziness of the 90s that a lot of people on the Balkans associate Chalga/Turbo-Folk/Manele/etc. with – it’s good to know your history, but they weren’t there, so they don’t have this emotional connection, which helps see things in a detached way and after all this IS our identity and we should embrace it with all its elements.

Which party or set would you single out as a turning point or the most intense moment in your work so far?

Well… I guess I’m gonna be obvious here but I believe it was this recent Boiler Room.

You recently released the Legalize Balkancore compilation, tell as more about that and what were you aiming to initiate with it?

The name is a play on our name and the taboo we have put ourselves on our own culture. Also it sounds cool and edgy.. We wanted to try and put together various artists from the Balkans who use instruments more specific for their region in the production, while at the same time everyone has their unique approach to the idea of Balkancore, which I believe makes it such a diverse and enjoyable compilation. It’s also like a small representation of what we are all aiming to do hopefully – get together and join forces, help each other out.

,,Chalga walked so balkancore can run” – do you see balkancore as a continuation of chalga in a new context?

Yeah exactly.. also Chalga is literally the most mainstream genre here so we are just making an underground, more alternative, electronic version of it I guess.

Your Boiler Room set in a kafana drew a lot of attention. How did you experience that moment, and what does it represent for you, but also for Balkan sound?

In a way for us as Forbidden Music this was a culmination of what we have been doing for the last 4 years and it also marks the start of a new chapter, because of coinciding with a moment where we are starting to work more seriously on our label and expanding across the Balkans and soon Europe! We are thankful to the Boiler Room team who saw our vision at a moment where a lot of doors have been closed for us up until now, due to being something new and unfamiliar, maybe even ,,uncool” in some eyes.

How do audiences outside of Bulgaria respond to your sound, do they understand the cultural context, or is the energy universal enough on its own?

Across the Balkans, people know the context, obviously, and I think a lot of the Latinx community resonate with what we are doing not only because of similarities in the sounds, but also geopolitical. Without the context, I feel like people still enjoy the music, because of it being something new and fresh, while also using a lot of familiar elements.. or just good music that makes you dance – at least that’s what I like to believe.

Your visual identity, from artwork to videos and live performances, feels like an extension of your music. How consciously do you build that aesthetic, and how important is it to you alongside the sound? Where do you find inspiration?

The visual inspiration comes from the same place where the musical inspiration comes from – the world around us. I don’t mean like birds and trees.. just the culture in the Balkans.

When you compare your initial idea of Forbidden Music to what it is today, how much has your vision changed and what influenced that evolution the most?

Due to our initial ,,controversy” and us using it too well, we actually grew a lot and too fast, so it took on a life of its own a little bit. Now we are at a stage where we are finally managing to take back control, of course for good reasons, what we always aimed to do – educate the masses here, show them new music, and better ways to have fun.

There seems to be a strong mutual energy between Forbidden Music and audiences in Serbia. How do you see your relationship with the regional scene developing, and what role do Serbian artists and tracks play in shaping your sets?

All of us on the Balkans have too much in common and when it comes to culture borders sometimes do and sometimes don’t make sense. As in.. we all have more in common than with any other central european country, so we like the same things and have similar views on the world. We are all like a family and it’s our time to show to the world how colourful and amazing this region can be. I believe we all see this and are happy to be part of it so I think that answers your question.

What’s the wildest party or moment you’ve experienced in these past four years?

We were recently talking about this the one party for which Bat Simo made a real-size UFO (for one person) and hung it from the ceiling, we also gave away a Lada Zhiguli at the same event to a random attendee and Galin came out to perform for 3 songs in their ,,forbidden” versions as a surprise, but also, each one is more or less that crazy, or at least we try our best, so each event is really special for all of us.

If you had to choose one track that best represents Zabranena Muzika, which one would it be?

It’s hard to say, mostly because it has many aspects. A big part of what defines us is the mixture of tracks that are not supposed to go together.

Which artist would you most like to collaborate with?

Azis

If you had to pick one, which Serbian remake of a Bulgarian track do you think outshines the original?

I don’t even have the knowledge which one was first with this one, the Bulgarian, Greek, or Serbian (there’s probably also from the other Balkan countries), and actually I’m pretty sure it’s heavily inspired by something not from the Balkans, but I really love the Serbian version most of this one – Goga Sekulic – Sexy Biznesmen.

How do you see Forbidden Music evolving over the next four years?

I don’t wanna tell too much but I think the clues are in the previous answers.

Photos: Forbidden Music

Članak Four years of Forbidden Music se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Manifestacija ima za cilj da kroz raznovrsne kulturne i edukativne programe približi nemački jezik, umetnost i kulturu publici svih generacija, stvarajući prostor za susret, razmenu ideja i nova iskustva. Kroz koncerte, radionice, predavanja, projekcije filmova i interaktivne sadržaje, posetioci će imati priliku da nemački jezik dožive u savremenom i živom kontekstu, ali i da se upoznaju sa različitim aspektima nemačke kulture – od klasičnih vrednosti do aktuelnih umetničkih i društvenih tokova. Svi programi su besplatni.

Anke Konrad, ambasadorka Savezne Republike Nemačke u Srbiji, povodom prvog izdanja nove manifestacije je rekla: „Dani nemačkog jezika su izraz bliskih veza između ljudi naših dveju zemalja, oni pružaju  ljudima u Srbiji priliku da upoznaju nemački jezik u svim njegovim aspektima. Zajedno sa našim partnerima iz Nemačke, Austrije, Švajcarske i Srbije, pripremili smo uzbudljiv program širom zemlje i radujemo se razgovorima sa što većim brojem ljudi.“

Dane nemačkog jezika otvoriće koncert nemačkog repera Drob Dynamic, 21. aprila u 18 časova u Dorćol Platzu. Drob Dynamic je muzičar iz Berlin-Krojcberga čija je porodica poreklom iz Srbije. Neizostavni je deo nemačke rep scene, repuje o društvenim pitanjima i podučava mlade ljude na radionicama; osnivač je Berlinske hip-hop akademije, platforme za tinejdžere i mlade odrasle koji žele da budu deo hip-hop zajednice. Posle rep koncerta, muziku će puštati DJ DADA Selectah, talentovana DJ-ica iz Beograda, poznata među ljubiteljima hip-hop zvuka i klabinga.

Fotografija: Drob, foto Ambasada Nemačke u Beogradu

U četvrtak 23. aprila u 19 časova, u Austrijskoj biblioteci u Beogradu biće prikazan film „Elfrida Jelinek – Puštanje jezika s lanca“. Između provokacije i genijalnosti, između pobune i ranjivosti – dokumentarni film Elfrida Jelinek – Puštanje jezika s lanca rediteljke Klaudije Miler (nem. Claudia Müller), donosi slojevit portret prve austrijske nobelovke. Film se fokusira na njen jedinstveni odnos prema jeziku, takozvani „kontrolisani gubitak kontrole“, kroz koji razgrađuje, preispituje i iznova oblikuje jezičke i društvene obrasce.

Elfrida Jelinek, still iz filma

Jezički kafe s nemačkim delikatesima i radionica „Uvod u švajcarski nemački” na programu su utorak, 28. aprila u 18 časova u Kulturnom centru Grad. Jezički kafe u KC Gradu svake dve nedelje otvara prostor za razgovor na različitim jezicima, razmenu i sklapanje novih poznanstava. Ovog puta pripremili smo i poseban program: specijalitete nemačke kuhinje i radionicu posvećenu švajcarskom nemačkom jeziku. Publika će imati priliku da otkrije švajcarski nemački – jezik svakodnevice u Švajcarskoj – kroz dinamičan i interaktivan format koji spaja učenje i druženje. Učesnici će savladati osnovne fraze, upoznati specifične izraze i oprobati se u njihovom izgovoru.

U okviru Dana otvorenih vrata, Goethe-Institut u Beogradu 28. aprila od 10:00 do 17:30 časova poziva publiku da na zabavan način otkrije njihovu biblioteku, učestvuje u probnim časovima nemačkog jezika ili krene na virtuelno putovanje kroz Nemačku“. Za utorak 21. april zakazana je radionica hip-hopa za učenice i učenike od 14 do 16 godina, koja će biti održana u Goethe-Institutu. Dan kasnije, 22. aprila, u Osnovnoj školi „Kralj Petar Prvi“ od 13 do 15 časova biće održana radionica „Nemački je zabavan: igre, kviz i info-pult”, a 29. aprila radionica o austrijskoj kulturi psovanja „Heast, Oida!” u Austrijskoj biblioteci u Beogradu. Veče društvenih igara u istom prostoru zakazano je za 27. april od 17 do 22 časa.

Literarni konkurs „Između polica vremena: Svet biblioteke” biće otvoren 23. aprila online. Povodom Međunarodnog dana knjige i autorskih prava, Austrijska biblioteka u Beogradu raspisuje literarni konkurs na temu Između polica vremena: Svet biblioteke. Učesnici imaju rok od mesec dana da dostave svoje tekstove putem mejla. Pristigle radove pregledaće i oceniti stručni žiri, nakon čega će biti organizovana dodela nagrada. 

U okviru Dana nemačkog jezika publiku očekuje više od 30 događaja, među kojima i brojne radionice i razgovori sa gostima iz zemalja nemačkog govornog područja i iz Srbije. 

Dani nemačkog jezika su zajednički projekat Ambasade Savezne Republike Nemačke, Ambasade Švajcarske u Beogradu, Goethe-Instituta u Beogradu, Austrijskog kulturnog foruma, Nemačke službe za akademsku razmenu (DAAD), Austrijske agencije za obrazovanje i internacionalizaciju (OeAD), Savezne uprave za školstvo u inostranstvu (ZfA), Kulturenmozaic, Humanitarnog udruženja Nemaca „Gerhard“, FILUM – Katedre za germanistiku, Mreže „Škole: Partneri budućnosti“ (PASCH), SKC Kragujevac, Filozofskog fakulteta Univerziteta u Novom Sadu i Filozofskog fakulteta Univerziteta u Nišu.

Članak Dani nemačkog jezika u Beogradu se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Prvo izdanje gradi atmosferu kroz pažljivo kuriran lineup koji povezuje globalnu klupsku scenu, regionalne bendove i izvođače koji pomeraju granice žanrova. U moru različitih zvukova i imena, izdvajamo nekoliko preporuka koje vam mogu olakšati izbor i plovidbu kroz četiri festivalska dana.

Puls savremene elektronike

Elektronski deo programa čini okosnicu festivala, ali bez rigidnosti. Umesto toga, Surf gradi prostor u kom se različiti pravci prelivaju jedni u druge.

Chaos In The CBD su tu kao svojevrsni orijentir. Njihov zvuk, koji već godinama kruži između housea, breakbeata i toplih analognih tekstura, funkcioniše kao sigurna, ali nikad predvidiva tačka. U sličnom duhu, DJ Python razgrađuje klupske forme i ponovo ih sastavlja, kombinujući downtempo, trip-hop i latentne latino uticaje u nešto što deluje istovremeno i poznato i novo.

Tu je i livwutang, čiji setovi umeju da budu i direktni i sirovi, ali i suptilni i slojeviti, zavisno od trenutka, prostora i publike. Leon Vynehall donosi drugačiju vrstu dubine: njegove selekcije i produkcija često funkcionišu kao emotivni narativi, gotovo filmski u strukturi.

Ako tražiš izvođače koji šire perspektivu, Bradley Zero i Habibi Funk su imena na koja treba obratiti pažnju. Njihovi setovi ne prate trendove, već kopaju po zvuku, povezujući jazz, house, funk i zaboravljene muzičke arhive u celine koje imaju smisla i van plesnog podijuma.

Fotografija: Ana Konjović

Bendovi koje ne preskačeš

Iako je klupski segment snažan, Surf jednako insistira na live izvođačima i upravo tu dolazi do izražaja drugačija dimenzija festivala. Uz talase mora, live zvuk dobija dodatnu dubinu i neposrednost.

Allysha Joy donosi jedan od onih nastupa koji se ne slušaju usput. Njena muzika, ukorenjena u soulu i jazzu, nosi snažan lični pečat, glas koji lako prelazi iz nežnog u odlučan, iz introspektivnog u gotovo protestni.

Sa druge strane, Domenique Dumont kreira atmosferu koja više podseća na film nego na klasičan koncert: njihova muzika je nežna, razvučena, obojena mediteranskim senzibilitetom i idealna za one trenutke kada želiš da se malo izmestiš iz realnosti.

Jymenik donosi savremeni alt-pop i R&B izraz koji se prirodno uklapa u širi evropski kontekst, dok KOIKOI balansira između razigranosti i sirove energije, gradeći jedan od najprepoznatljivijih indie zvukova na domaćoj sceni.

Iz Slovenije stižu KOKOSY, čija kombinacija indie-popa i iskrenih, direktnih tekstova donosi lakoću i šarm, dok Mate Ponjević i Tigrovi grade romantično-rasplesani svet koji se oslanja na njegov autorski kontinuitet i prepoznatljiv senzibilitet.

Tu su i Dina Jashari, Vizelj, Tapan, Peki Pele, RH Space Orkestra, koji dodatno šire spektar live programa – od intimnijih do ekspanzivnijih nastupa.

Za one koji vole da zalutaju

Možda najzanimljiviji deo Surf Festivala nalazi se upravo između jasno definisanih kategorija.

Tu su izvođači i selektori poput OMOLOKO-a, čiji setovi uvek nose dozu nepredvidivosti, ili kolektivi i DJ-evi, kao što su Fenna Fiction & Karim Semin, Flo Dill, Tarzsa, ninafterdark, Nevena Jeremić, koji bez problema prelaze iz ambienta u house, iz eksperimentalnog u plesno. To su trenuci kada nema jasnog plana i baš zato često postaju najvažniji deo iskustva.

Surf ovde pokazuje svoju ključnu ideju: da publika ne mora sve unapred da zna, već da može stvari da otkriva u hodu.

More kao bina

Poseban deo festivala čine boat party događaji koji muziku izmeštaju iz klasičnog prostora i prebacuju je direktno na more. Plovidba uz obalu Krka, uz selekcije koje variraju od klupskih do eklektičnih, pretvara ove žurke u nešto između izleta i produženog seta, iskustvo koje je jednako vizuelno koliko i zvučno.

Velvet festival foto arhiva

Petak, 26. 06. 2026.

RAPRAVE: uz Kikelomo i Biancu Intensu, kao i gostovanje Fujčinela Bojs

Velvet: lokalni kolektiv sa iskustvom građenja letnjih narativa, uz još uvek neotkriven lineup

Subota, 27. 06. 2026.

Manual: riječki kolektiv i debi Jimmyja Rogue-a

Trasman x Ultra Suave: globalna ruta zvuka pod vođstvom Rozaly-ja, GЯEG-a, Rebequite i Rougail Space Programa

Adriatic Social Club x Life Classics: spoj splitske i berlinske klupske tradicije

Za kraj, ili tek početak

Surf Festival od starta komunicira jasnu ideju – dostupnost, radoznalost i otpor standardizovanoj festivalskoj formi.

U tom smislu, ovo nije festival na koji dolaziš sa fiksnim planom. Više liči na mapu bez ucrtanih ruta, gde znaš da ćeš negde stići, ali ne nužno istim putem kojim si krenuo.

I baš u tome je njegova poenta.

Ulaznice za Surf dostupne su putem platforme CoreEvent i Resident Advisor – nabavi svoju na vreme, novi talas uskoro stiže! A za više detalja o samom festivalu i nadolazeće objava zapratite Surf Festiva na Instagramu!

Naslovna fotografija: Bojana Filipović

Članak Vodič kroz prvo izdanje Surf Festivala se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Drugog decembra 2023. godine odradili smo poslednju Kišobran žurku i proslavili 15. rođendan. Mislili smo da je kraj, ali muzika nikada ne spava. Naše veliko finale ispratili su neizbežno BRAT leto, vladavina Fontaines D.C., povratak Jamie xx-a na velika klupska vrata, kao i novi Vampire Weekend, Robyn, Magdalena Bay, Rave Impala i mnogi drugi ključni momenti.

U susret Kišobran povratku, ovo su umetnici koji su inspirisali nastavak žurki, uz sve one neizbežne indi pop/rok hitove iz poslednjih dvadeset godina.

Indi rok i pop

• Fontaines D.C.: Pošto im Skinty Fia nije bio dovoljan, sa Romance su učvrstili status najbitnijeg modernog rok benda koji evoluira sa svakim izdanjem, bez gubljenja poruke, autentičnosti i irske sirovosti.
• Geese: Terminally online ljudi će reći da su Geese i njihov album Getting Killed obeležili 2025. godinu. Kao i kod Rosalíje, ima tu dosta istine, mada sve pomalo podseća na onaj Black Country, New Road hajp od pre par godina.
• Tame Impala: Kevin Parker je ušao u kontroverznu „Rave Impala” eru koja je imala zanimljive momente, ali je opšti konsenzus da je Deadbeat album ostao pomalo “nedopečen”.
• Magdalena Bay: Imaginal Disk je najhajpovaniji album terminally online ljudi u poslednje dve godine, i to s razlogom. Neverovatno zabavan, pametan, konceptualan i vrhunski produciran, skoro sigurno je jedno od najvažnijih izdanja ove decenije.
• Jessie Ware: Disko kraljica nastavlja svoj preporod trećim albumom nezvanične trilogije koja je započela sa What’s Your Pleasure?. Dan pre Kišobran žurke, album Superbloom će nam biti na ozbiljnoj vikend rotaciji!
• Gorillaz: The Mountain je po ambiciji, naraciji i kvalitetu svojevrsni bolivudski nastavak albuma Plastic Beach. Najbolji Gorillaz album u poslednjih petnaest godina, objavljen je na 25. godišnjicu benda.
• Florence + The Machine: Florence je uskliknula „Everybody Scream” i sve veštice su se uglas pridružile.
• The Last Dinner Party: Teatralnost, barokni pop i ženstvenost spakovani u dva melodična indi pop-rok albuma (Prelude to Ecstasy i From The Pyre) koja su pokazala da bend nije (samo) „industry plant”.

Fotografija: Promo Kišobran

Poptizam

• Charli xcx: Ako sumiramo poslednje dve godine u muzici, BRAT je apsolutni pobednik i kulturološki fenomen. Od zelenog omota, preko kolaboracija sa Billie Eilish i Lorde (they worked it out on a remix), pa sve do uspeha na Gremijima, Charli xcx je konačno dostigla slavu i uticaj koji su joj godinama isklizavali kroz prste.
• Billie Eilish: Nakon par godina pauze, Billie i Finneas su predstavili njen treći studijski album. Iako svedeniji i kompaktniji od prethodnih, to ga nije zaustavilo da postane globalni hit kod kritike, mejnstrim i alternativne publike. CHIHIRO je skroz Kišobran pesma, čak i ako se ne uklapa u najrazigraniji deo večeri.
• Bad Bunny: Ućutkao je neverne Tome (uključujući i autora ovog teksta) nastupom na Super Bowl-u 2026. i albumom Debí Tirar Más Fotos koji služi kao omaž njegovom portorikanskom poreklu, spakovan u zabavno izdanje sa mnogo različitih soničnih pravaca.
• Harry Styles: Novi album nije impresionirao sve, ali niko ne može da porekne da zvuči kao dobar spoj LCD Soundsystem-a, Franz Ferdinand-a, Hot Chip-a i indie sleaze estetike.
• Chappell Roan: Pola dreg kraljica, pola midwestern princeza, a pola anti-paparaci pop zvezda i hitmejker, Chappell je queer ikona koja je definitivno obeležila poslednje dve godine pop scene.
• Rosalía: Mnogi bi rekli da je LUX remek-delo orkestarskog popa na kojem je pomešala 14 jezika sa Londonskim simfonijskim orkestrom i da je to siguran AOTY (album godine) za 2025. Bili u pravu ili ne, Berghain je jedan od najjačih muzičkih momenata u poslednjih šest meseci.

Povratak na velika vrata

• Robyn: Trijumfalni povratak u martu 2026. sa albumom koji zvuči kao „Body Talk na steroidima”. Istražuje teme samohranog majčinstva i vantelesne oplodnje kroz klupske bengere i povremene krindž momente (Sexistential), koje samo Robyn može da uzdigne na kul (?) nivo. Talk To Me i Really Real pripadaju najboljim Robyn pesmama.
• FKA twigs: Duplo EUSEXUA / Afterglow izdanje, inspirisano praškim rejvovima i afterima, izdominiralo je listama najboljih albuma 2024. i 2025. godine. Eusexua, HARD, Perfect Stranger, Striptease i Girl Feels Good su neki od najsenzualnijih trenutaka nove twigs ere.
• Lorde: Nakon nesrećnog Solar Power izleta, Novozelanđanka se vratila Melodrama korenima i tekstovima sa kojima mogu da se povežu milenijalsi, zilenijalsi i Gen Z podjednako.
• Jamie xx: Manje ambiciozan od In Colour, ali svakako uzbudljiviji na plesnom podijumu, In Waves je hit za hitom i prepun fantastičnih saradnji sa Romy i Oliverom, Robyn, The Avalanches i Honey Dijon.
• Lily Allen: West End Girl je podsetio nove generacije na onaj britki britanski jezik bez pardona koji je uzdigao Lily Allen u MySpace zvezdu. David Harbour (i njegov dojo) verovatno nije želeo taj podsetnik.
• Vampire Weekend: Only God Was Above Us je milenijalska oda haosu odrastanja, nadi, pravdi i njujorškim pričama – verovatno najbolji album u njihovoj dosadašnjoj karijeri.
• Arcade Fire: Nekada heroji indi hipstera sa četiri besprekorna albuma, a onda blagi pad i sunovrat koji je kulminirao prvim istinski lošim albumom i razlazom Winna Butlera i Régine Chassagne. Odlazak na mala vrata uz mnogo slomljenih hipster srca.

Nove ikone

• PinkPantheress: Možda nije sasvim nova, ali njen uspeh je nezaustavljiv. Sa albumom Fancy That (originalno i remiks izdanje) obeležila je best of liste i ostala miljenica TikTok generacije.
• Addison Rae: Kad smo kod TikTok generacije, Addison Rae je uspela nemoguće – transformisala se iz viralne zvezde u kritički priznatu pop umetnicu i queer miljenicu.
• Oklou: Francuska muzička umetnica se predstavila široj publici originalnim ambijentalnim elektropop zvukom na debitantskom albumu choke enough.
• Slayyyter: Ozbiljan kandidat za album 2026. godine (WOR$T GIRL IN AMERICA) koji prljavo spaja energiju Crystal Castles i Does It Offend You, Yeah? sa ispoliranim pop senzibilitetom Charli xcx i Grimes.
• JADE: Njena solo post-Little Mix karijera ne bi trebalo da funkcioniše, ali njen album, stil i inspiracija odjekuju disko popom koji na reveru nosi Diana Ross, Jessie Ware, Kylie Minogue i Sugababes uticaje.

Honorable mentions

Hayley Williams, Dijon, Big Thief, Wednesday i MJ Lenderman, CMAT, Turnstile, Wolf Alice, Ethel Cain, Smerz, Rochelle Jordan, HAIM, underscores, James Blake…

Autor teksta: Milan Đorđević (Midnight Citizen)

Članak Kišobran se vraća: Šta se sve desilo u međuvremenu? se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Kada se grupa Seo Taiji and Boys pojavila na koreskoj nacionalnoj televiziji 1992 godine, niko nije mogao da nasluti da će njihov spoj hip-hopa i repa (koji je tada bio najzastupljeniji u Americi) i korejskih tekstova srušiti stroge muzičke okvire te zemlje i postaviti temelje za industriju koja danas vredi milijarde dolara i okuplja na hiljade fanova širom sveta.

Razvoj K- popa i Hallyu talasa

Prvu generaciju K-popa obeležile su uglavnom angažovane teme u pesmama, ali se to veoma brzo promenilo pojavom novih umetnika, kao što su H.O.T., S.E.S ili BoA. Već krajem devedesetih, sve učestalije su balade i ljubavne pesme. Kada je reč o estetici, dominirao je uticaj američke mode devedesetih – široke farmerke, usklađeni komadi i prilično uniformisan izgled. Članovi grupa često su nosili gotovo identične autfite, bez mnogo individualnog izraza, dok je šminka bila svedena i nenametljiva. Među retkim izvođačima iz tog perioda koji su i dalje aktivni izdvaja se Shinhwa, osnovana 1998. godine, što je čini najdugovečnijom K-pop grupom, budući da se većina njihovih savremenika više ne bavi muzikom.

Ono što je počelo kao eksperiment, brzo je preraslo u takozvani „Hallyu“ ili korejski talas, koji je krajem devedesetih počeo da zapljuskuje Aziju, a zatim se, zahvaljujući internetu, nezaustavljivo proširio svetom.

U tom periodu, početkom 2000-ih, izvođači poput TVXQ, Girls’ Generation, 2NE1 osvajaju tržišta u Japanu i Kini, otvarajući vrata za internacionalni uspeh. Muziku u ovom periodu odlikovali su zarazni ritmovi, precizno usklađene koreografije i vizuelno upečatljivi spotovi. U tom periodu primetna je i veća sloboda u imidžu izvođača (na primer, farbanje kose u različite boje postaje sve češći deo njihovog vizuelnog identiteta).

Od regionalnog trenda do globalnog fenomena

Pravi globalni proboj, međutim, dolazi kasnije, sa sve većom upotrebom digitalnih platformi i društvenih mreža. Preokret na globalnom nivou dogodio se 2012. godine kada je PSY sa hitom „Gangnam Style“ doslovno „slomio“ YouTube, dokazavši da jezik nije barijera za dobru zabavu.

Ipak, pravi procvat i status globalnog fenomena doneli su sastavi poput BTS, BLACKPINK, Red Velvet, SEVENTEEN… Ono što ih posebno izdvaja od ostalih popularnih izvođača sirom sveta je što ovi umetnici nisu samo pevači, oni su vrhunski istrenirani izvođači koji kombinuju kompleksnu koreografiju, modu i visokobudžetnu produkciju. U tom periodu, koncepti poput „girl crush“ i „school/teen“ postaju izuzetno popularni, oblikujući vizuelni i muzički identitet brojnih grupa i dodatno približavajući K-pop mlađoj publici.

Uz to, godine 2015. pokrenuta je VLIVE platforma (koja je danas integrisana u Weverse), putem koje su K-pop idoli održavali livestream prenose i direktno komunicirali sa fanovima, upravo na taj način stvarajući neraskidivu vezu sa svojim fanovima širom planete, pa tako i kod nas.

Digitalna era i eksplozija popularnosti

Kako je K-pop rastao u popularnosti, novije generacije izvođača uspevale su da za svega nekoliko meseci dostignu nivo uspeha za koji su ranijim generacijama bile potrebne godine. Istovremeno, produkcija je značajno unapređena, koreografije su postale kompleksnije, a muzički spotovi vizuelno sofisticiraniji i ambiciozniji. U estetskom smislu, fokus se pomera ka individualnosti – šminka i autfiti sve više prate lični identitet svakog člana i sam koncept, pa više nisu striktno usklađeni unutar grupe kao ranije. Poslednje tri godine sve popularnije su i  nove grupe: ZEROBASEONE, RIIZE, BABYMONSTER, TWS i Kiss of Life.

K-pop u Srbiji: Lokalna scena i fan zajednice

Kada je reč o Srbiji, K-pop počinje da dobija vidljiviju publiku sredinom 2010-ih, paralelno sa rastom YouTubea i društvenih mreža. Fan zajednice su se najpre formirale online, kroz Tumblr, Facebook grupe i kasnije Instagram i TikTok. U tom periodu, BTS igra ključnu ulogu u popularizaciji žanra među mlađom publikom u regionu.

Danas u Srbiji postoji aktivna K-pop zajednica koja organizuje dance cover takmičenja, tematske žurke i okupljanja fanova. Iako K-pop još uvek nije deo mainstream muzičke industrije na našim prostorima, njegov uticaj je vidljiv kroz estetiku, način konzumiranja muzike i sve veću otvorenost publike ka globalnim trendovima.

Ukoliko vaš algoritam prepoznaje da vas K-pop iole intrigira, verovatno vam je do sada servirao video u kome korejska pop grupa pod nazivom 1VERS igra kolo. Međutim, ukoliko ste se prethodnih dana našli u TC Galerija ili u Knez Mihailovoj ulici u Beogradu, imali ste sreće da prisustvujete flash mobovima koji su inspirisani popularnom Netflix serijom KPop Demon Hunters. Utisci? Pravi spektakl!

Novi mediji, nova publika, nova pravila

Koliko ovaj žanr sve dublje prodire u sve pore pop-kulture, najbolje pokazuje i svet kinematografije. Godine 2025, na striming servise je stigla i pomenuta animirana serija KPop Demon Hunters, koja na fantastičan način spaja glamur muzičke industrije sa akcijom. Prateći članice grupe Huntrix, film prikazuje kako ove devojke kroz svoje nastupe (koji im služe kao paravan za borbu protiv zlih sila), koriste magiju glasa i pesme. Ovaj film je savršen simbol današnjice – pokazuje da je K-pop prevazišao granice muzike i postao univerzalni jezik koji inspiriše nove priče, filmove i generacije fanova širom sveta. Ukoliko do sada niste pogledali ovu seriju, preporučujemo da to uradite, ekskluzivno uz A1 pakete, gde vas Netflix čeka na poklon.

Gde dalje ide K-pop?

Ono što K-pop danas izdvaja od ostatka muzičke scene jeste čitav jedan ekosistem koji obuhvata produkciju, vizuelni identitet, narative koje izvođači grade i odnos sa publikom. Umesto da budu pasivni konzumenti sadržaja, fanovi K-popa su aktivni učesnici, deo zajednice koja prevazilazi geografske, jezičke i kulturne granice. Upravo zato K-pop uspeva da funkcioniše kao globalni jezik, razumljiv i u Seulu i u Beogradu.

Novije generacije izvođača ne samo da eksperimentišu sa zvukom, već i sa identitetima, konceptima i načinima komunikacije sa publikom. Baš zbog toga, K-pop odavno više ne možemo posmatrati isključivo kao muzički žanr. On je postao kulturni fenomen koji utiče na modu, jezik, društvene mreže, pa čak i na način na koji mladi ljudi širom sveta doživljavaju identitet i pripadnost.

Primeri poput serije KPop Demon Hunters pokazuju da se ovaj uticaj širi i na druge umetničke forme, potvrđujući da je K-pop danas platforma za mnogo šire narative. A gde ide dalje? Možda je pravo pitanje – da li uopšte ima granicu?

Sa sve bržim razvojem tehnologije, veštačke inteligencije i novih formata sadržaja, K-pop će verovatno nastaviti da se menja, ali njegova suština ostaje ista: sposobnost da spoji različite svetove u jedan, vizuelno i emotivno intenzivan doživljaj. Možda je njegova najveća snaga u tome što nikada ne ostaje isti, ali nikada ne gubi ono zbog čega je uopšte postao globalan – energiju, posvećenost i osećaj da ste deo nečega većeg, bez obzira na to gde se nalazite.

Fotografije: Promo

Članak Od Seula do Beograda: Kako je K-pop osvojio svet se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Pored autorskog rada, zajedno sa saradnicom vodi radio emisiju Slav To The Rhythm, posvećenu pop i elektronskoj muzici Centralne i Istočne Evrope, kroz koju razvija i dublje interesovanje za kulturne i muzičke kontekste ovog prostora. Taj interes ide i korak dalje – trenutno radi na knjizi o jugoslovenskoj pop kulturi, koja se ne bavi istorijom u klasičnom smislu, već ličnim, istraživačkim i zvučnim pristupom ovom nasleđu.

U razgovoru sa Xylitol vraćamo se u rane dane britanske rave scene, pratimo kako su se susreli krautrock i jungle, i otvaramo pitanja o zajednici, politici i muzici kao prostoru susreta.

Fotografija: Ken Street

Kako si ušla u hardcore i krautrock i kako su se oni spojili u tvom zvuku?

Drago mi je da je neko čitao moj lockdown blog; danas osećam i neku nostalgiju za tom melanholijom i raspadom osećaja za vreme, uprkos svemu lošem. Tada sam izgubila oca (od kovida) i nije bilo sahrane. Bilo je strašno, ali i taj prostor za pisanje bio je privilegija u svemu tome.

Ako se vratim u devedesete: imala sam sreće gde i kada sam odrastala. U St Albansu je bilo nemoguće izbeći house, techno i hardcore. Prvi kontakt s rejvom bio je preko piratskih radio stanica koje sam slušala sa starijim bratom.

On je išao na žurke, vodio me u prodavnice ploča, i kroz radio, magazine i te radnje ušla sam u celu liniju od house-a i techno-a do breakbeat hardcore-a i jungle-a.

Kasnije sam kroz biblioteku otkrila Kraftwerk, pa Can i Faust. U Londonu su me dalje oblikovale radnje i klubovi, a jedan ključan trenutak bio je koncert Fausta, nakon kog sam postala deo Kosmische scene kao DJ i organizatorka. Sve se zapravo spojilo prilično prirodno.

Koji su tvoji ključni muzički uticaji?

Privlače me tekstura, melodija, hipnoza, ali i fizička snaga basa i ritma u klubu. Ako bih sve svela na dve ploče: ‘Warpdrive/Meditation’ od DJ Crystl i ‘Musik Von Harmonia’. Obe imaju neku tihu ekstazu i deluju istovremeno drevno i moderno.

Kako si prešla iz Pierogii faze u zvuk albuma poput Anemones?

Lockdown mi je otvorio prostor da radim slobodnije. Nisam želela više da budem za laptopom, pa sam uzela stari Tascam 4-track. Ta promena, uz nostalgiju za klubovima i žurkama, gurnula me je ka emotivnijem i direktnijem izrazu.

Po čemu se razlikuju Anemones i Blumenfantasie?

Na Anemones sam još tražila svoj zvuk, a na Blumenfantasie sam bila sigurnija. Više je reč o istraživanju prostora između „zemaljskog” i „kosmičkog” u jungle-u nego o nekoj radikalnoj novini. Drugi album je i melanholičniji, pod uticajem umetnika poput Hans-Joachim Roedelius.

Kako si završila na etiketi Planet Mu?

Poslala sam demo Lari (Rix-Paradinas), koja ga je pustila Majku — i on je prihvatio album. Tako sam završila na Planet Mu.

Fotografija: Ken Street

Ima li danas mesta za politiku u tvojoj muzici?

Ima, ali drugačije nego ranije. Verujem da zajednički ples i okupljanje već nose politički potencijal. Projekat „Slav to the Rhythm” bio je direktniji odgovor na stereotipe o Istočnoj Evropi.

Kako je nastalo izdanje Kunst Ist Tot?

Poznajem Petera Stricklanda još iz 90-ih. Radila sam muziku za njegove projekte, a kasnije me je pozvao da objavim singl na njegovoj etiketi. Omot je radio Babs Santini, u dada stilu.

Kako je nastala ljubav prema istočnoevropskoj muzici i Slav To The Rhythm?

Krenulo je kroz saradnju sa DJ Sarmom (Iris Baklava), koja je odrasla uz tu muziku. Počele smo žurke, pa radio emisiju. Sve je raslo organski i okupilo zajednicu.

Koju jugoslovensku muziku bi preporučila?

Mnogo toga – Šarlo Akrobata, Laibach, Borghesia, kao i manje poznate izvođače poput Rex Illusivi ili Grupe KIM. Fascinira me kako su specifični društveni uslovi oblikovali tu scenu.

Fotografija: Ken Street

Kako DJ-ing uklapaš u svoj život?

Počela sam kao tinejdžerka i to me je naučilo svemu. Posle pauze, vratila sam se kroz različite projekte. Ne planiram setove previše – više volim da „čitam publiku” i vodim veče tamo gde deluje da će biti najzanimljivije.

Naslovna fotografija: Ken Street

Članak Od rejva do Jugoslavije se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Unkovski, nagrađivani scenarista i reditelj čiji su filmovi prikazivani na više od 200 festivala, u ovom filmu ne romantizuje selo niti od njega pravi egzotičnu razglednicu. Umesto toga, gradi modernu priču o odrastanju, o pritisku kolektiva i univerzalnoj potrebi da pronađeš sopstveni glas. Ahmetova borba nije samo lokalna, ona je generacijska. To je priča o mladima koji pokušavaju da pomire ono što se od njih očekuje sa onim što osećaju da jesu.

Film je premijerno prikazan na Sundance Film Festivalu, gde je osvojio Specijalno priznanje žirija i Nagradu publike, a potom je nastavio festivalski život širom sveta. Tako je 26. febrara DJ Ahmet došao i u domaće bioskope i dostupan je za gledanje širom Srbije.

Sa Georgijem Unkovskim razgovaramo o tome kako je nastala ideja o pastiru na tehno žurci, zašto je autentičnost bila neupitna, kulturi jurika i razvoju likova na prvom dugometražnom ostvarenju.

Georgi Unkovski FOTO: Privatna arhiva

Odakle je došla početna ideja za Ahmetovu priču, šta je bio prvi impuls za ovaj film i zašto ste odlučili da ga ispričate kroz spoj muzike i ruralnog okruženja?

Georgi M. Unkovski: Iskreno, sve je počelo od jedne slike koja mi nije izlazila iz glave: pastir koji utrčava na tehno žurku usred šume. Znam da zvuči smešno, ali delovalo mi je kao nešto što bi zaista moglo da se desi u Makedoniji. Sudar ta dva sveta, tradicionalnog seoskog života i savremenog života, bio mi je potpuno iskren. Film zapravo živi u tom sudaru.

Ovo je vaš prvi dugometražni film, koji su bili najveći izazovi u procesu pisanja i snimanja?

Rad na dugometražnom filmu je maraton. Izazovan je na načine koje ne možeš unapred da predvidiš. Scenario je prošao kroz bezbroj verzija i moraš stalno da se držiš onoga zbog čega si uopšte počeo, čak i kada se sve oko tebe menja. Borili smo se sa pronalaženjem pravog tona, sa finansiranjem. Ali najteže je bilo sačuvati srce priče tokom godina razvoja. Od prvog impulsa do početka snimanja ne smeš da izgubiš iz vida šta pokušavaš da napraviš, a ponekad je to zaista teško.

Zašto ste odlučili da radnju smestite baš u taj deo Severne Makedonije? Šta vas je privuklo tom okruženju i kako je ono oblikovalo samu priču?

Prostor je morao da bude deo Ahmetovog identiteta. Taj region ima specifičnu teksturu, ritam života koji ti uđe pod kožu. Tu su drevne tradicije koje stoje rame uz rame sa modernim uticajima, satelitske antene na starim kamenim kućama, pastiri sa ajfonima i 5G mrežom. Balkan ima na stotine filmova o selu, ali ja sam želeo da napravim moderan seoski film. Tenzija između tradicije i modernosti nije nešto što sam morao da izmišljam, ona je već postojala, živa u samom prostoru.

Koliko verno film prikazuje lokalne običaje i porodične odnose u tom regionu? Da li su te tradicije i danas podjednako snažne u ruralnim zajednicama?

Nisam želeo da pravim egzotičnu razglednicu niti da ljude pretvaram u karikature. Porodična očekivanja, struktura zajednice, težina tradicije, sve je to i dalje izuzetno snažno u ruralnim sredinama. Naš pristup je bio da radimo sa ljudima, da posmatramo bez osude i pustimo da autentičnost prirodno izađe na videlo.

Tema zabranjene ljubavi često deluje kao nešto iz prošlosti, a ovde je smeštena u savremeni kontekst. Zašto vam je bilo važno da je istražite baš sada?

Zabranjena ljubav je zapravo ljubav koja mora da se bori protiv spoljašnjih pritisaka. Kod Ahmeta je to sudar između onoga što svi očekuju od njega i onoga što on zaista želi da bude. Njegova ljubavna priča postala je način da se istraži ta tenzija. U ruralnim zajednicama ta očekivanja i dalje imaju ogromnu težinu. Delovalo mi je hitno da se o tome govori sada jer se mladi svuda suočavaju sa tim, pokušavaju da preuzmu kontrolu nad sopstvenom budućnošću, dok istovremeno navigiraju zahtevima sveta oko sebe.

Kako je došlo do toga da tinejdžere u filmu igraju glumci bez prethodnog filmskog iskustva? Da li je to bila namera od samog početka?

Autentičnost je bila neupitna, bez nje film ne bi funkcionisao. Kada smo upoznali Arifa i Aguša, doneli su nešto što nijedan profesionalni glumac ne može da „proizvede“. Njihova prirodnost, stvarnost koju nose sa sobom, oni nose film na svojim ramenima. Nije se radilo o neiskustvu, već o istini. Ponekad je najbolja gluma jednostavno biti svoj.

Ahmet je rastrzan između porodičnih očekivanja i svoje strasti – u ovom slučaju muzike. Da li ste ga zamišljali kao univerzalnu figuru mladih koji pokušavaju da pronađu sopstveni put?

Apsolutno. Specifičnosti Ahmetovog sveta su jedinstvene, ali taj unutrašnji konflikt? To je univerzalno. Svaka mlada osoba dođe do trenutka kada mora da bira između onoga što se od nje očekuje i onoga što doživljava kao slobodu. Muzika je postala jezik njegovog unutrašnjeg života. Nije zapravo reč o dj-ingu, već o tome kako se osećaš živim, kako se lečiš od trauma i kako definišeš sebe kada ti sve oko tebe govori ko bi trebalo da budeš.

Kako ste pristupili prikazu Ahmetovog odnosa sa ocem i njegovih ambicija? Da li ste se oslanjali na konkretne reference ili lična iskustva?

Ne postoji jedna konkretna referenca. Sve je u emocionalnoj istini. Želeo sam da pokažem da možeš nekoga duboko da voliš, a istovremeno da osećaš snažnu frustraciju prema toj osobi, posebno u odnosu između očeva i sinova. Cilj je bio da se ta tenzija prikaže iskreno, bez zauzimanja strana, tako da oba lika ostanu celovita ljudska bića.

Koliko ste blisko sarađivali sa lokalnom zajednicom i u kojoj meri su njihova stvarna iskustva doprinela autentičnosti filma?

Bilo je ključno uključiti juručku zajednicu kao saradnike na ovom filmu. Glumci su dolazili iz tog kraja, a stotine članova zajednice učestvovalo je u filmu. Ta bliskost je učinila da svet filma deluje proživljeno, jer je za mnoge ljude na setu to zaista bio njihov stvarni život.

Koliko se lično osećate blisko kulturi iz koje Ahmet dolazi i da li ste u njegovim dilemama prepoznali sopstvena iskustva?

Osećam duboku povezanost sa tom kulturom jer je ona deo složenog mozaika makedonske kulture. Ali još više od toga, Ahmetove dileme prepoznajem u sebi i u mnogim ljudima koje poznajem. Taj stalni potisak i povlačenje između onoga odakle dolaziš i onoga gde želiš da ideš i napetost pokušaja da izgradiš autentičan put – to je i lično i univerzalno iskustvo.

Šta biste voleli da publika ponese sa sobom nakon gledanja filma „DJ Ahmet“?

Svet je pun kontradikcija, a ponekad se lepota nalazi upravo na mestima gde se svetovi sudaraju. Paradoksalno, verujem da bi naše razlike trebalo da nas zbližavaju.

Fotografije: Promo, ustupljene na korišćenje

Članak Lepota se nalazi na mestima gde se svetovi sudaraju se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Ovog puta, klasične festivalske bine zamenjuju pažljivo odabrani gradski prostori koji svojim karakterom, atmosferom i zvukom oslikavaju ideju i muzički izraz svakog stejdža. Festivalska KIOSK bina seli se u KC Grad, SHELL bina zauzima Klub Para, LIBRARY se prepušta autentičnom prostoru Radostan Settlement, dok HIDDEN stejdž ostaje na skrivenoj lokaciji, do samog kraja.

View this post on Instagram

A post shared by CHUDO (@chudofestival)

Tokom 30 sati, program se ne zadržava na jednom mestu, CHUDO se fragmentira i širi kroz Beograd, premeštajući se iz kluba u klub, iz dana u noć, iz DJ setova u live nastupe. Svaka lokacija nosi drugačiji programski fokus, ali ono što ostaje konstanta jeste pažljivo kuriran zvuk, naglasak na autentičnosti i specifičnom ambijentu, kao i otvoren prostor za susret različitih muzičkih izraza.

Žurka počinje u četvrtak, 6. marta, u KC Gradu, gde se ekipe CHUDO i All Stars HCKC udružuju uz zajednički kuriran program. Tokom večeri nastupiće DJ Swisha, čiji setovi predstavljaju energičan i razigran presek klupske istorije, od footworka i Jersey/Baltimore cluba do house, jungle i techno muzike. Swisha iza sebe ima nastupe na velikim međunarodnim festivalima i u renomiranim klubovima širom sveta, a u Beograd donosi energičan, plesno orijentisan klupski set. Program dodatno pojačavaju b2b setovi lokalnih izvođača Pirinac & Summer Deaths, kao i Uba, Chupa Loops & Matkec.

U petak, 7. marta, žurka se nastavlja ranojutarnjim programom u Para Klubu gde će nastupiti AM HI, ESSIO, Luka Jukić i ROPE, nakon čega sledi live segment u prostoru Radostan Settlementu. Publiku očekuju nastupi Lenhart Tapesa, poznatog po jedinstvenim live performansima baziranim na manipulaciji audio-kasetama i walkmanima, kao i benda Tapan, koji u okviru novog koncepta BORBA ulazi dublje u elektronski izraz, donoseći brži tempo, tvrđi zvuk i eksperimentalniji pristup, dok istovremeno zadržava prepoznatljivu organsku nit.

View this post on Instagram

A post shared by CHUDO (@chudofestival)

Večernji deo rezervisan je za posebnu, skrivenu lokaciju, čiji će detalji biti otkriveni tek na samom početku događaja. Završnica 30-časovne žurke je u KC Gradu, gde nastupaju Surusinghe, Artem i Endzi. Surusinghe se vraća za CHUDO pult nakon zapaženog nastupa na prethodnom izdanju festival, sa setovima koji spajaju reggaeton, broken beat i techno u brz, nepredvidiv i izrazito energičan klupski narativ, idealan za veliko finale 30-časovnog programa.

Ulaznice se mogu kupiti putem zvaničnog sajta chudo.rs, kao i na prodajnim mestima KC Grad i Ljubimac. Publika može da bira između dvodnevne karte za kompletan 30-časovni program ili pojedinačnih ulaznica za nastupe DJ Swishe (6. mart) i Surusinghe (7. mart). Za ostale programe važi princip first come, first served, uz ograničen broj ulaznica na ulazu.

Festival CHUDO je svoje prvo izdanje održao u septembru prošle godine u Nišu, u industrijskom ambijentu nekadašnje fabrike kože „Đuka Dinić“, gde je dvodnevni program okupio više od četrdeset izvođača iz gotovo svih delova sveta. Tokom prvog festivalskog izdanja smenjivali su se različiti klupski i eksperimentalni formati, uz ideju da se zapuštenim industrijskim prostorima udahne nova funkcija i savremeni kulturni sadržaj. Od samog početka, CHUDO se pozicioniralo ne samo kao muzički festival, već kao platforma koja promoviše decentralizaciju kulturne scene, pažljivo kuriran program i jasnu autorsku filozofiju, stavljajući kontekst, prostor i ideju ispred klasičnog festivalskog formata.

Članak 30 HOURS OF SOMETHING ELSE se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Kroz pažljivo osmišljen vizuelni i produkcijski format, RADAR Sessions ima za cilj da zabeleži savremene autore iz naše zajednice i predstavi ih široj publici na način koji je istovremeno intiman i arhivski vredan.

Prvo izdanje serijala donosi nastup rep izvođača Rouzija, koji se u ovom formatu predstavlja zajedno sa ekipom iz RADAR benda, otvarajući novo poglavlje projekta koji spaja savremenu muzičku produkciju i dokumentaristički pristup izvođenju.

Članak Novi regionalni live format: RADAR Frequencies Sessions se pojavljuje prvo na Oblakoder.

KONTAKT konferencija, showcase i festival pridružuje se programu “European Talent Exchange” – inicijativi koja pomaže umetnicima da osvoje evropsku i svetsku muzičku scenu. Ovaj program svoju misiju ostvaruje kroz široku mrežu partnerstava sa više od 130 festivala u Evropi i van nje, medijima i muzičkim eksport kancelarijama, koji zajedničkim snagama rade na promociji i angažovanju umetnika različitih muzičkih izraza i identiteta.

Pristupanjem ovoj mreži KONTAKT doprinosi snažnijoj i povezanijoj evropskoj live muzičkoj sceni, koja umetnicima u usponu omogućava nastupe van nacionalnih granica i prodor do nove publike.

Kroz novo partnerstvo, KONTAKT i European Talent Exchange zajednički će raditi na stvaranju većeg broja međunarodnih prilika za mlade umetnike iz Srbije, povezujući ih sa agentima, drugim evropskim umetnicima i festivalima koji učestvuju u programu.

Foto: Odličan Hrčak / Kontakt konferencija, ustupljena fotografija

Program funkcioniše u bliskoj saradnji sa najvećim evropskim showcase festivalom Eurosonic Noorderslag (ESNS). Nakon što artisti sa naših prostora budu potvrđeni za nastup na ESNS-u, automatski postaju deo programa razmene talenata. To podrazumeva da predstavnici više od 130 partnerskih festivala prisustvuju nastupima na ESNS-u i biraju izvođače koje žele da angažuju za svoje festivale. Istovremeno, medijski partneri dobijaju priliku da kroz program prepoznaju umetnike koje će predstaviti u svojim sadržajima. Rezultat je snažna evropska live scena zasnovana na direktnoj saradnji i razmeni iskustava i prilika, koje direktno doprinose razvoju karijera evropskih izvođača.

Tim koji već punih 10 godina razvija KONTAKT konferenciju, showcase i festival, ponosan je na novo partnerstvo, koje još jednom potvrđuje da je KONTAKT vodeća platforma za jačanje kulturne infrastrukture regiona.KONTAKT se zahvaljuje European Talent Exchange mreži i njenom osnivaču – Eurosonic Noorderslag fondaciji na ukazanom poverenju i prepoznavanju kvaliteta decenijskog rada.

KONTAKT konferencija, showcase i festival održaće se jubilarni deseti put od 16. do 18. aprila 2026. na više lokacija u Beogradu.

Članak KONTAKT postaje deo European Talent Exchange porodice se pojavljuje prvo na Oblakoder.

MENT nije samo festival, već i susret regionalne i evropske nezavisne scene, mesto na kojem se otkrivaju nova imena, ali i potvrđuje zašto je važno graditi male, posvećene zajednice oko muzike. Svake godine donese drugačiji ritam, drugačije razgovore i nove bendove koji ostanu da žive mnogo duže od tih nekoliko februarskih dana.

Možda je baš u tome njegova posebnost – u osećaju kontinuiteta. U tome što se vraćaš ne samo programu, već i ljudima, prostoru i energiji koja se iznova sklapa. MENT je za mene postao svojevrsni kompas za godinu pred nama: pokazatelj kuda se kreće scena, ali i podsetnik zašto je uopšte volimo.

Prvo veče

View this post on Instagram

A post shared by Oblakoder (@oblakodermagazin)

Prvi dan festivala, u sredu 18. februara, počeo je tradicionalno u Kino Šiški energijom koja je najavila da će ovo biti još jedno nezaboravno izdanje MENT-a. Headlineri večeri bili su Shabjdeed & Al Nather, palestinski duo koji predvodi novi talas arapskog hip-hopa. Njihov nastup je bio sirov, i iako nisam razumela o čemu pevaju, bilo je lako prepustiti se ritmovima i prelepom arapskom jeziku. Verujem da bi ovaj duo bio još impresivniji u manjem i intimnijem prostoru, gde bi svaki detalj njihove muzike mogao da se upije punim intenzitetom, iako je Katedrala u Kino Šiški prostor sa verovatno najsavršenijim zvukom. Sve što ostaje je nada da će možda uskoro posetiti i Srbiju, a iz pouzdanih izvora znam da postoji poprilično zainteresovana grupa ljudi da se to i desi!

Tokom prve večeri publika je imala prilike da čuje i druge zanimljive izvođače. Na stage-u Katedrala nastupili su Madru Salach i Kabeaushe, dok je Komuna stage bio domaćin Gruntu, Min Taka i Max Baby, gde su se redovi ispred ulaza neretko protezali i u holu Kino Šiške.

Drugo veče

View this post on Instagram

A post shared by Oblakoder (@oblakodermagazin)

Drugi dan MENT-a donosi potpuno drugačiju, ali jednako uzbudljivu energiju. Veče sam započela u Staroj mestnoj Elektrarni, gde je nastupala Gaia Banfi, čija je muzika savršeno balansirala između eksperimentalnog, pop i elektronskog izraza. Banfi, pevačica, tekstopisac, muzičarka i producentkinja, koristi svoj glas kao centralni instrument, spajajući akustične elemente, elektroniku i suptilnu distorziju, često pomerajući granice tradicionalnog pevanja. Njeni setovi su meditativni i slojeviti, a na MENT-u je njen prozračni vokal savršeno ispunio Elektrarnu, pružajući iskustvo koje je istovremeno sofisticirano i emotivno.

Neposredno nakon Banfi, nastupio je Gordan, čiji zvuk gradi most između mistike balkanskih legendi i savremene eksperimentalne scene. Posebno se ističe vokal Svetlane Spajić, koju lokalna publika možda najbolje pamti po saradnji sa Lenhart Tapes. Njeni izražajni, visceralni glasovi stvaraju most između tradicije i avangarde, dok Andi Stecher na bubnju i Guido Möbius na basu i elektronici uvode elemente minimalizma, noise-a i neočekivanih muzičkih pravaca.

Stejdž u Menzi pri Koritu otvorio je hrvatski sastav kaleido, okarakterisan kao emo, indie i post-rock. Ipak, stigla sam na sam kraj njihovog nastupa, ali bih rekla da su bili dobar intro za Menzu te večeri, pa je čak i tih nekoliko minuta bilo dovoljno da osetim kako bend ume da oblikuje prostor.

Iz Menze se selimo u Gromku gde je publiku osvojila Beaks, bečka pesnikinja koja kako je njen opis glasio „svoju poeziju pretvara u lucidne, fragmentirane pesme gde je jezik sam po sebi snažan instrument.” Njena muzika nosi primese shoegaze stila na sceni, ali je snažna i prisutna, a nastup ima hipnotišuću teatralnost koja podseća na energiju Lucy Kruger koju sam pre koju godinu i otkrila baš na MENT-u.

Za kraj večeri, u Gala Hali, slušali smo Meral Polat, bend koji kombinuje anatolian rock, blues i jazz elemente. Šta reći osim da je energija benda bila odlična, a obe vokalistkinje, i lead vokal, kao i prateći, sa svojim izrazitim prisustvom i jako različitim energijama činile nastup posebnim. Nije ni čudo što je publika potpuno odlepila, i držala sve u transu do kraja večeri.

Treće veče

View this post on Instagram

A post shared by Oblakoder (@oblakodermagazin)

Početak treće večeri na MENT-u je tradicionalno rezervisan za Ljubljanski zamak, gde se koncerti odvijaju na četiri različite lokacije unutar kompleksa. Veče počinje jedinstvenim iskustvom – gondolom se penjete do zamka, a potom imate prilike da slušate koncerte u nesvakidašnjim prostorima, među kojima se posebno ističe stejdž u Kapeli, sa svojom akustikom i istorijskim ambijentom.

Veče na Ljubljanskom zamku započela sam nastupom Dominik Prok u Kapeli. Frontmen slovačkog post-punk benda 52 Hertz Whale, Prok svoj solo debitantski album there is no rescue mission, we are safe pretvara u intimno iskustvo, sa minimalističkim folk aranžmanima, nežnim gitarama i tihošću koja nosi emotivnu težinu. Njegova muzika, spoj slovenske iskrenosti i duha američkog i britanskog indieja, stvara melanholičnu, ali delikatno nadujuću atmosferu, savršenu za početak treće večeri.

U okviru stejdža Hribarjeva Hall nastupio je Tristwch Y Fenywod, trio iz Leedsa sastavljen od tri queer žene. Njihova muzika kombinuje gothic rock, avant-pop i folk, a tekstovi su u potpunosti na velškom jeziku (Cymraeg). Tristwch Y Fenywod kroz svoje pesme istražuju teme sapphijske ljubavi i želje, egzistencijalne tame, političke i ekološke zabrinutosti, paganski misticizam i psihogeografske fantazije inspirisane keltskom istorijom i mitologijom. Njihov zvuk je istovremeno misteriozan i hipnotišući, sa naglascima na groovy ritmove i eksperimentalne aranžmane.

Kao i svake godine, treća veče je iz mog subjektivnog osećaja i najposećenije, a Metelkova te večeri postaje centralno mesto zbivanja u celoj Ljubljani. Mi smo kao i prave lokal patriote se odmah uputili na koncert srpskog sastava Suplexx, koji je skromno rečeno, naš hajlajt večeri (svetski, a naše hehe!). Suplexx je publici u Gromki pružio iskustvo koje se ne zaboravlja. Bend, poznat po svom spoju thrash metala, hardcore-a, noise-a i eksperimentalnog punka, donosi energiju koja je istovremeno sirova i teatralna.

Suplexx se izdvajaju na domaćoj sceni, spajajući članove sa dugogodišnjim iskustvom u indie, shoegaze, garage punk i DJ-ing projektima, a njihov moto “VIOLENCE = ELEGANCE” savršeno opisuje energiju koju unose u svaki nastup. Hemija unutar benda čini da svaki njihov koncert postaje sve luđi i opušteniji, a rezultat je visceralno i nezaboravno iskustvo za publiku.

Buka u modi

Tri dana MENT-a 2026. prošla su u zvucima, ritmovima i atmosferama koje ostavljaju trag i dugo nakon što se svetla ugase. Od intimnih solo nastupa i hipnotišućih eksperimentalnih zvukova, preko shoegaze trenutaka, do sirovih i energičnih nastupa koji drže publiku u transu, festival je još jednom pokazao raznovrsnost i snagu nezavisne scene. Svaki prostor, od Kapela u Ljubljanskom zamku do Gromke i Gala Hale, nosio je svoju priču i energiju.

Ove godine, možda je najveći hajlajt festivala došao iz pravaca noise, punk i hip hopa, pokazujući da sirovost i buka ponovo imaju svoje mesto u fokusu scene i da publika još uvek traži intenzitet, iskrenost i energiju koja pogađa direktno. Taj spoj neukroćene energije i muzike koja ne pristaje na kompromis bio je simboličan podsetnik da je nezavisna scena živa i da se stalno transformiše, ali da srž – sirovost, neposrednost i zajedništvo – ostaje ista.

I dok poslednji tonovi i dalje odjekuju, razmišljajući o svemu što smo videli, čuli i iskusili tokom ovogodišnjeg izdanja, ostaje samo jedno: hvala i vidimo se sledeće godine, MENT!

Naslovna fotografija: Edin Suljić, ustupljena fotografija

Članak MENT 2026: Muzika koja ne zna za kompromis se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Peter Doherty široj publici postao je poznat početkom 2000-ih kao suosnivač i frontmen The Libertinesa, benda koji je britansku rock scenu prodrmao sirovom energijom i snažnom poetikom. Nakon globalnog uspeha Libertinesa pokreće Babyshambles i zapečaćuje status jednog od najintrigantnijih britanskih autora svoje generacije. Njegov autorski rukopis nastaje na spoju punk nasleđa, romantične poezije i urbane svakodnevice kakvu, uz London, još retko koji grad može da pruži. Njegove pesme često deluju poput uglazbljenog dnevnika, a otuda se publika vrlo lako identifikuje, pa i na neki način solidariše sa onim što čuje.

Deo njegove ličnosti oblikovan je već pomenutom londonskom ulicom, ali i fudbalskom kulturom. Doherty je strastveni navijač Queens Park Rangersa (QPR), do te mere da često nastupa i u njihovim dresovima, a nekada je čak uređivao i prodavao njihov fanzin. Nešto od tog fudbalsko-navijačkog mentaliteta preneo je i u svoju muziku, jer, kako i sam kaže: “Fudbal je život.” A u zapadnom Londonu to je sigurno tako.

O Peterovom životu, koji je bio obeležen ličnim borbama i turbulentnim periodima, moglo se čitati u tabloidima i tinejdžerskim magazinima, ali svemu uprkos, kreativnost nikada nije previše patila. Poslednjih godina život deli između Velike Britanije i Francuske, gde nastavlja da piše, snima i nastupa. Njegov lični i umetnički put dokumentovan je i u filmu “Stranger in My Own Skin” iz 2023, koji daje redak i iskren uvid u njegov svet, a iza kojeg stoji Katia de Vidas, sa kojom se oženio dve godine ranije.

Na pozornici Doherty balansira između nežnih balada, spontanih improvizacija i sirove rock energije, a sve to oseti mu se i u glasu. Koncert u Zappa Barci biće prilika da se u klupskom prostoru doživi puni raspon njegove poetike – od tihih, intimnih trenutaka do zaraznih refrena koje će beogradska publika zasigurno pevati sa njim. Peter Doherty. Lik i delo.

Dva dana ranije nastupiće u zagrebačkoj Tvornici kulture, takođe u organizaciji Hengtajma, a to će biti jedina dva koncerta u regionu.

Naslovna fotografija: Cyril Perregaux

Članak Peter Doherty početkom maja premijerno dolazi u Srbiju se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Niko Nikolić je kantautor iz Beograda koji u svojim pesmama spaja indi-pop i rok sa lokalnim balkanskim motivima. Sa svojim bendom uživo stvara prepoznatljiv spoj gitara, moćnih i šarenih aranžmana, kao i Nikovog izražajnog pevanja.

Nakon debi albuma Drugo mesto (2020), Niko se vraća sa novim izdanjem Privatni indigo (2024), koje objavljuju Zeleni kačket i POP Depresija. Pesme sa ovog albuma oblikuju fantaziju posmatranu kroz prizmu svakodnevice: grad, selo, odnosi i unutrašnje dileme pretaču se u amerikana–folk–rok vožnju. Album je sniman u intimnoj kućnoj atmosferi, uz produkcijsku podršku Srđana Popova i bliskih prijatelja.

Karte su dostupne online (link) i u mestima Zaokret, Škart, MIR.

Članak Samostalni koncert Nika Nikolića u Sprat baru  se pojavljuje prvo na Oblakoder.

„My Mind“ je plesni, dinamični pop hit kakav Dora do sada nije imala i koji ispod slojeva energične produkcije skriva intimnu priču o identitetu, pripadnosti i hrabrosti da se ostane veran sebi.

ZEVIN je upravo ono što regionalnoj sceni treba – autorka koja sama diktira svoju muzičku i vizuelnu estetiku. Kompozicija „My Mind“ nastala je u saradnji sa slovenačkim producentom Jerry-jem (Jernej Drnovšek) kao odgovor na ličnu dilemu – otići u svet ili pokušati promeniti zvuk, dok je na aranžmanu radio i srpski muzičar i kompozitor Mihajlo Đorović poznatiji pod imenom Summer Deaths, jedan od idejnih tvoraca Zicer Inc.

 „Pesma je trenutak oslobođenja. Kao osoba mešovitog balkanskog porekla, često sam osećala da ne pripadam nigde u potpunosti. ’My Mind’ slavi prihvatanje sopstvenih korena bez potrebe za prilagođavanjem“, izjavila je ZEVIN.

Muzički video-spot, koji je ZEVIN sama režirala, istražuje kontrast između Balkana kao prostora tradicije i individualnog puta pojedinca koji želi više. Snimanje je bilo pravi poduhvat, jer je ekipa u samo tri nedelje pripremila i snimila materijal koji bi inače zahtevao tri meseca rada. „Imali smo dva seta, ekipa je sobe krečila do četiri ujutru, a u šest smo već snimali. Bio je to pravi kreativni maraton koji savršeno odražava i intenzivno iskustvo priprema za Doru“, otkriva ZEVIN o pozadini nastanka spota.

„My Mind“ u osnovi ima potencijal da postane pesma koja će se obračunati sa najvećim pitanjem generacije – otići ili ostati i pokušati ovde napraviti nešto za sebe. Jer na kraju krajeva, njena publika i oni koji će to tek postati kad čuju „My Mind“, odlučiće kako se ta priča završava.

ZEVIN – Ekstravagantna pop vizionarka generacije Z

ZEVIN, rođena 2003. godine, nezavisna je muzičarka, rediteljka i vizuelna umetnica, često nazivana Balkan Bubblegum Princess, čiji se rad zasniva na preseku muzike, filma i performansa. Širu regionalnu pažnju privukla je ironičnom pop kompozicijom „Njam Njam“, u kojoj je humorom i preteranom estetikom svakodnevne teme pretvorila u oštar društveni komentar. Na njen zvuk snažno su uticali umetnici poput Stromae-aa, Michaela Jacksona i sastava Little Big – izvođači koji spajaju snažan ritmički naboj sa jasnom porukom.

Zajedno sa producentom Jerry-jem, ZEVIN čini jedan od najistaknutijih kreativnih tandema generacije Z. Godine 2025. ko-osnovala je kreativni studio Control Freaks, za razvoj savremenih vizuelnih priča, gde autorski nadzor nad celim procesom omogućava hrabru i nekonvencionalnu produkciju.

ZEVIN je poznata po tome da gotovo sve radi sama – od režije video-spotova do ručne izrade scenografije. Njen kratkometražni prvenac „Egzistencija“ (2024) i hyperpop hit „Side Eye“ postavili su je na mapu avangardnog popa. Regionalni kredibilitet potvrdila je saradnjama sa regionalnim izvođačima među kojima su i Jala Brat i Buba Corelli, kao i sa češkim hyperpop muzičarem pod imenom Toyota Vangelis. Njeni nastupi uživo nisu samo koncerti, već narativni šouovi koji spajaju pokret, koreografiju i glumu. Sa uvrštavanjem na Doru, ZEVIN na pozornicu donosi svetski relevantan novotalasni zvuk i estetiku koja je u regionu još uvek retkost.

Naslovna fotografija: Erik Koletnik

Članak ZEVIN osvaja region se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Cena karte u pretprodaji je 1000 dinara a možete ih kupiti u Telmi i Strogom Centru. Događaj počinje od 21h.

Opolopo je DJ i producent iz Štokholma koji se sa svojim remiksima i numerama pozicionirao na mapu muzičke scene Evrope kao jedan od najprepoznatljivijih i najzanimljivijih DJ-eva i producenata današnjice. Bilo da je u pitanju haus, bugi, brouken bit, fank ili soul, njegove kompozicije i produkcija su uvek beskompromisne, sa jakim gruvom koji tera na igru. 

Opolopo je nastupao širom sveta, od Londona do Tokija, a setovi mu obuhvataju žanrove poput fanka, bugija i soula, pa sve do raznih nijansi hausa. Rođen u Mađarskoj, a odrastao u Švedskoj, Opolopo je rani deo svog kreativnog razvoja proveo prateći svog oca, klavijaturistu na turnejama.. Uticaji poput Herbija Hankoka, Džefa Lorbera, Earth, Wind & Fire, Kvinsija Džonsa, Žan-Mišela Žara, Isaoa Tomite i Kraftwerka podsticali su njegovu kreativnost, dok su ga Džordž Klinton, Butsi Kolins i Dženeral Kejn zarazili virusom fanka zauvek.

Sa karijerom koja traje više od dve decenije, njegova muzika je objavljivana za poznate izdavačke kuće kao što su Local Talk, JVC Japan, Z Records, Toolroom, Warner Brothers, Tru Thoughts, Sony/BMG, Defected i Especial Records. Njegove saradnje i remiksi uključuju vokalistu nominovanog za Gremi – Gregorija Portera, Omara, Stiva Aringtona, Lisu Stensfild, Šona Eskofrija, Sendi Barbera, Džejkija Grejama, The Sunburst Band, Marija Biondija, Azymuth, Jungle, Sylvester, Leroy Burgess, Rolanda Klarka, Dekstera Vansela i mnoge druge.

Članak Opolopo u Strogom Centru se pojavljuje prvo na Oblakoder.