Srca Sarajeva za Najbolje TV serije dobili su:
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja dramska serija nagrađena je TV serija PODRUČJE BEZ SIGNALA
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja glavna glumica u dramskoj seriji nagrađena je Ivana Vuković (KLJUN)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolji glavni glumac u dramskoj seriji nagrađen je Izudin Bajrović (PODRUČJE BEZ SIGNALA)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja epizodna uloga – glumica u dramskoj seriji nagrađena je Lana Barić (PODRUČJE BEZ SIGNALA)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja epizodna uloga – glumac u dramskoj seriji nagrađen je Slavko Štimac (CRNA SVADBA)

U kategoriji Srce Sarajeva – Zvijezda u usponu nagradu je dobio Stefan Vukić (KLJUN)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja režija za epizodu – dramska serija nagradu je dobio Dalibor Matanić (PODRUČJE BEZ SIGNALA)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolji scenarij za epizodu – dramska serija nagradu su dobili Hana Jušić, Jelena Paljan i Milan F. Živković (PODRUČJE BEZ SIGNALA)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja komedija nagrađena je TV serija ADVOKADO

U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja glavna glumica – komedija nagrađena je Jasna Đuričić (ADVOKADO)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolji glavni glumac – komedija nagrađen je Mustafa Nadarević (1943. – 2020.) (LUD, ZBUNJEN, NORMALAN)
U kategoriji Srce Sarajeva – Zvijezda u usponu – komedija nagradu je dobio Jovan Jovanović (ČUDNE LJUBAVI)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolji scenarij za epizodu – komedija nagradu su dobili Boban Jevtić i Nikola Kojo (ČUDNE LJUBAVI)
U kategoriji Srce Sarajeva – Najbolja režija za epizodu – komedija nagradu je dobio Nikola Kojo (ČUDNE LJUBAVI)

Za nagrade Srca Sarajeva za TV serije 28. Sarajevo Film Festivala bilo je nominirano 17 serija. Ceremoniju je vodio glumac i TV voditelj Tarik Filipović.

Nominovani za Srca Sarajeva za TV serije Sarajevo Film Festivala bili su: Jelena Đokić, Kseniia Mishyna, Nika Rozman, Hana Selimović, Jovana Stojiljković, Nada Šargin, Ivana Vuković, Arben Bajraktaraj, Rene Bitorajac, Dragan Bjelogrlić, Goran Bogdan, Sebastian Cavazza, Uliks Fehmiu, Krešimir Mikić, Ljiljana Blagojević, Milica Gojković, Branka Katić, Isidora Simijonović, Zlatko Burić, Vahid Džanković, Muhamed Hadžović, Feđa Štukan, Florist Bajgora, Sara Klimoska, Pavle Mensur, Robert Ožvar, Stipe Radoja, Sara Sandeva, Marjan Alčevski, Matija Dragojević, Ljubica Luković, Strahinja Madžarević, Milena Marković, Vojislav Nanović, Igor Stoimenov, Vuk Ršumović, Mladen Matičević, Nemanja Ćipranić, Jelena Gavrilović, Uroš Tomić, Matevž Luzar, Nikola Ljuca, Milan Todorović, Momir Milošević, Goran Stanković, Nataša Ninković, Milena Predić, Tatjana Šojić, Ljubomir Bandović, Goran Navojec, Tarik Džinić, Mirna Mihelčić, Feđa Isović, Tonći Kožul, Zoran Lazić, Nikola Pejaković, Saša Hajduković, Elmir Jukić i Snježana Tribuson.

Za nagrade Srca Sarajeva za TV serije konkurirale su serije: „Advokado”, „Besa 2”, „Blok 27”, „Crna svadba”, „Čudne ljubavi”, „Dolina rož”, „Kljun”, „Leninov park”, „Lud, zbunjen, normalan”, „Močvara 2”, „Mrkomir I”, „Nečista krv”, „Područje bez signala”, „Složna braća”, „Ubice mog oca 5”, „Šutnja” i „Vreme zla”.

O dobitnicima nagrada odlučivao je strukovni žiri sastavljen od više od 400 filmskih profesionalaca iz regije.

Ekskluzivnu večeru, u saradnji sa renomiranim gastronomskim vodičem Gault&Millau Croatia, pripremio je Orhan Cakiroglu, chef restorana Matsunoki u hotelu Bellevue na otoku Mali Lošinj. Ceremonija dodele nagrada Srca Sarajeva za TV serije održana je pod pokroviteljstvom BH Telecoma. Medijski partner nagrada za TV Serije je Deadline.

Autorka fotografija: Andrijana Copf

Članak Dodeljena Srca Sarajeva za najbolje TV serije se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Serije koje su nominovane za nagrade Srce Sarajeva za TV serije su: „Advokado”, „Besa 2”, „Blok 27”, „Crna svadba”, „Čudne ljubavi”, „Dolina rož”, „Kljun”, „Leninov park”, „Lud, zbunjen, normalan”, „Močvara 2”, „Mrkomir I”, „Nečista krv”, „Područje bez signala”, „Složna braća”, „Ubice mog oca 5”, „Šutnja”, „Vreme zla”.

Sarajevo Film Festival nagrade za serije je uspostavio prošle godine, s ciljem promocije i odavanja priznanja najkvalitetnijim regionalnim televizijskim serijama prikazanim u proteklih godinu dana te poticaju njihovog međunarodnog plasmana.

Ove godine kategorije nagrada su proširene. Nagrade Srce Sarajeva za TV serije biće dodeljene u dve kategorije: za dramske serije i za komedije.

U kategoriji dramskih serija, dodeljuje se 8 nagrada: za najbolju dramsku seriju, najbolju glavnu glumicu, najboljeg glavnog glumca, najbolju žensku epizodnu ulogu, najbolju mušku epizodnu ulogu, za Zvezdu u usponu, za najbolju režiju (za epizodu) i za najbolji scenario (za epizodu).

U kategoriji komedija dodeljuje se 6 nagrada: za najbolju komediju, najbolju glavnu glumicu, najboljeg glavnog glumca, za Zvezdu u usponu, najbolju režiju (za epizodu) i za najbolji scenario (za epizodu).

Ceremonija dodele nagrada Srce Sarajeva za TV serije biće održana na 28. Sarajevo Film Festivalu, pod pokroviteljstvom BH Telecoma.

28. Sarajevo Film Festival bit će održan od 12. do 19. avgusta 2022.

Nominovani za nagrade Srce Sarajeva za TV serije 28. Sarajevo Film Festivala:

I. NAJBOLJA DRAMSKA SERIJA

1. BESA 2

2. BLOK 27

3. CRNA SVADBA

4. KLJUN

5. LENINOV PARK

6. NEČISTA KRV

7. PODRUČJE BEZ SIGNALA

8. ŠUTNJA

NAJBOLJA GLAVNA GLUMICA U DRAMSKOJ SERIJI

Jelena Đokić (CRNA SVADBA)

Tihana Lazović (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

Kseniia Mishyna (ŠUTNJA)

Nika Rozman (LENINOV PARK)

Hana Selimović (BESA 2)

Jovana Stojiljković (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

Nada Šargin (VREME ZLA)

Ivana Vuković (KLJUN)

NAJBOLJI GLAVNI GLUMAC U DRAMSKOJ SERIJI

Arben Bajraktar (BESA 2)

Izudin Bajrović (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

Rene Bitorajac (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

Dragan Bjelogrlić (NEČISTA KRV)

Goran Bogdan (ŠUTNJA)

Sebastian Cavazza (DOLINA ROŽ, LENINOV PARK)

Uliks Fehmiu (CRNA SVADBA)

Krešimir Mikić (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

NAJBOLJA EPIZODNA ULOGA – GLUMICA U DRAMSKOJ SERIJI

Lana Barić (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

Ljiljana Blagojević (KLJUN)

Milica Gojković (BESA 2)

Branka Katić (UBICE MOG OCA 5)

Isidora Simijonović (VREME ZLA)

NAJBOLJA EPIZODNA ULOGA – GLUMAC U DRAMSKOJ SERIJI

Zlatko Burić (ŠUTNJA)

Vahid Džanković (KLJUN)

Muhamed Hadžović (MOČVARA 2)

Slavko Štimac (CRNA SVADBA)

Feđa Štukan (NEČISTA KRV)

ZVEZDA U USPONU

Florist Bajgora (BESA 2)

Sara Klimoska (MOČVARA 2)

Pavle Mensur (VREME ZLA)

Robert Ožvar (MOČVARA 2)

Stipe Radoja (PODRUČJE BEZ SIGNALA)

Sara Sandeva (NEČISTA KRV)

Stefan Vukić (KLJUN)

NAJBOLJI SCENARIO ZA EPIZODU – DRAMSKA SERIJA

Marjan Alčevski (ŠUTNJA – 6. epizoda)

Matija Dragojević, Ljubica Luković (KLJUN – 8. epizoda)

Boban Jevtić (BLOK 27 – 5. epizoda)

Hana Jušić, Jelena Paljan, Milan F. Živković (PODRUČJE BEZ SIGNALA – 2. epizoda)

Strahinja Madžarević (CRNA SVADBA – 5. epizoda)

Milena Marković (MOČVARA 2 – 5. epizoda)

Vojislav Nanović (NEČISTA KRV – 3. epizoda)

Igor Stoimenov, Vuk Ršumović, Mladen Matičević (BESA 2 – 1. epizoda)

NAJBOLJA REŽIJA ZA EPIZODU – DRAMSKA SERIJA

Nemanja Ćipranić (CRNA SVADBA – 7. epizoda)

Jelena Gavrilović, Uroš Tomić (KLJUN – 8. epizoda)

Matevž Luzar (DOLINA ROŽ – 1. epizoda)

Nikola Ljuca, Igor Stoimenov, Milan Todorović (BESA 2 – 4. epizoda)

Dalibor Matanić (PODRUČJE BEZ SIGNALA – 6. epizoda)

Dalibor Matanić (ŠUTNJA – 6. epizoda)

Momir Milošević (BLOK 27 – 6. epizoda)

Goran Stanković (NEČISTA KRV – 9. epizoda)

II. NAJBOLJA KOMEDIJA

1. ADVOKADO

2. ČUDNE LJUBAVI

3. LUD, ZBUNJEN, NORMALAN

4. MRKOMIR I

NAJBOLJA GLAVNA GLUMICA – KOMEDIJA

Jasna Đuričić (ADVOKADO)

Nataša Ninković (SLOŽNA BRAĆA)

Milena Predić (ČUDNE LJUBAVI)

Tatjana Šojić (LUD, ZBUNJEN, NORMALAN)

NAJBOLJI GLAVNI GLUMAC – KOMEDIJA

Ljubomir Bandović (ADVOKADO)

Nikola Kojo (ČUDNE LJUBAVI)

Mustafa Nadarević (LUD, ZBUNJEN, NORMALAN)

Goran Navojec (MRKOMIR I)

ZVEZDA U USPONU – KOMEDIJA

Tarik Džinić (LUD, ZBUNJEN, NORMALAN)

Jovan Jovanović (ČUDNE LJUBAVI)

Mirna Mihelčić (MRKOMIR I)

NAJBOLJI SCENARIO ZA EPIZODU – KOMEDIJA

Feđa Isović (LUD, ZBUNJEN, NORMALAN – 1. epizoda)

Boban Jevtić, Nikola Kojo (ČUDNE LJUBAVI – 3. epizoda)

Tonći Kožul, Zoran Lazić (MRKOMIR I – 3. epizoda)

Nikola Pejaković (ADVOKADO – 5. epizoda)

NAJBOLJA REŽIJA ZA EPIZODU – KOMEDIJA

Saša Hajduković (ADVOKADO – 6. epizoda)

Elmir Jukić (LUD, ZBUNJEN, NORMALAN – 1. epizoda)

Nikola  Kojo (ČUDNE LJUBAVI – 1. epizoda)

Snježana Tribuson (MRKOMIR I – 3. epizoda).

Članak Sarajevo Film Festival – 17 nominovanih TV serija za nagrade Srce Sarajeva se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Ova serija govori o dva rođaka, Olegu (Rene Bitorajac) i Nikoli (Krešimir Mikić) koji dolaze u izmišljeni hrvatski gradić Nuštin i ponovo oživljavaju fabriku turbina koja je prestala sa radom u tranzicionom periodu nakon rata devedesetih. Ponovno pokretanje fabrike ne daje novi život samo njenim radnicima, već i ostatku ovog provincijskog grada na koji ova reanimacija tvornice ima efekat injekcije adrenalina. Iako je radnja smeštena u mali grad u Hrvatskoj koji je toliko zabačen da u njemu nema ni signala, nuštinska reputacija nekadašnjeg industrijskog mesta podsetiće mnoge na slične gradove širom bivše Jugoslavije. Mislim da većina domaće, pa čak i strane publike ili živi u jednom od takvih gradova ili zna bar za jedan od njih. U tom smislu, radnja serije ima dovoljno širok okvir, iako je lokalizovana, a obećanje koje dva brata donose žiteljima Nuština deluje zavodljivo ne samo Nuštincima, već i samim gledaocima. Međutim, oni iskusniji među njima očekivaće podvalu iza svakog ćoška i ona će se zaista i razotkriti već na kraju prve epizode. Shodno tome, publika će znati na čemu je od samog početka, što se ne može reći i za radnike. Glavni inženjer sa kojim braća stupaju u kontakt, Janda (Izudin Bajrović), u početku je obazriv, ali vremenom potpuno prihvata novu realnost u kojoj je ponovo deo kolektiva, bez daljeg preispitivanja.

Novi direktor fabrike turbina Nikola (Krešimir Mikić) i glavni inženjer Janda (Izudin Bajrović)

Scenaristi su priču podelili na šest epizoda od kojih je svaka posvećena perspektivi jednog lika. Ton svake epizode kalibrisan je prema stanju junaka o kome govori, te je tako Olegova epizoda najzabavnija, Nikolina je anksiozna, Jandina setna… Ostale tri usredsređene su na Šeilu (Jovana Stojiljković) – devojku koja je okušala svoju sreću u inostranstvu, pa se ipak vratila u rodno mesto, Branoša (Goran Bogdan) – predstavnika mlađe nuštinske radničke generacije, i Lipšu (Tihana Lazović) – devojku koja nikad nije napustila Nuštin i koja u Olegovim mutnim poslovima vidi svoju priliku. Televizijski scenario redukuje narativne tokove u odnosu na roman (ne bavi se skoro uopšte socijalističkim osamdesetim i ratnim devedesetim), menja neka imena, pa i same likove (npr. Sobotka postaje Janda, dok je Branošu data veća važnost nego u knjizi), a uvodi i nove (jedna od njih je upečatljiva sekretarica Alisa koju tumači Milena Zupančić).

Ali, uprkos promenama u odnosu na književni predložak, serija uspeva da prenese tihi ritam beznađa nuštinske svakodnevice. Ovo je, najpre, postignuto osobenim vizuelnim stilom i rediteljskim umećem Matanića, ali i umešnošću scenarista kojima je pošlo za rukom da sažmu jednu  slojevitu književnu celinu u kompaktnu priču bez praznog hoda. Ne samo da svaka epizoda funkcioniše kao zasebna podcelina, već se one organski nadovezuju jedna na drugu, iako su, naizgled, veštački podeljene. Tajna je u tome što svaka epizoda ne prati iste događaje iz perspektive novog lika (kao, recimo, Kurosavin Rašomon, ili, recentnije, Skotov Poslednji dvoboj), već radnja sve vreme teče, ali je prikazana iz različitih vizura. Tako će gledaoce u celu priču uvesti Oleg, kroz nju dalje voditi Nikola, Šeila, Janda i Branoš, a iz nje izvesti Lipša.

Branoš (Goran Bogdan) sa radnicima

Ovakvo scenarističko rešenje znači da su neke epizode uspelije (Olegova, Jandina), a neke dosadnije (Branoševa). Dolazi i do izvesnog zamora usled rediteljeve sklonosti ka ponavljanju dugih kadrova uz pratnju tužne muzike (mislim na onu komponovanu za potrebe serije) u momentima u kojima bez reči treba naglasiti emocije junaka. Još jedna stvar na koju bih mogla da se požalim je nerazrađenost i neubedljivost negativca Ragana (Slavko Štimac), koji je, po mom mišljenju, najslabija karika serije jer odaje utisak preprodavca zimskih guma na Najlon pijaci. Sa druge strane, životinjska crta ovog lika u romanu toliko je dobro podvučena, a zatim i prepuštena čitalačkoj mašti radi dalje aluzivne nadogradnje, da ne mogu da zamislim kako bi se ta surovost mogla uspešno preneti na ekran. Nisam sigurna da na našim prostorima postoji glumac koji bi mogao da je iznese u svoj punoći.

Nazovimane koje sam upravo pobrojala meni lično ne kvare utisak celokupne serije, više ih doživljavam kao usputne iritacije koje upućuju na to koliko su odlični njeni ostali aspekti. Gluma (ceo ansambl je, sa izuzetkom Štimca, fantastičan, a Bitorajac je posebno neverovatan), fotografija, izbor lokacija, posvećivanje pažnje samom procesu izrade turbine (čega u knjizi uopšte nema), prirodnost dijaloga što je za domaće serije, čini se, nepremostiva prepreka, i na kraju već pomenuti zreli, izvešten autorski pečat scenarista i reditelja. Ovo je prva novija serija koja me je svojim tempom pripovedanja i izgledom ubedila da domaća/regionalna televizijska produkcija zaista može parirati i našoj trenutnoj filmskoj, i stranoj televizijskoj produkciji. Autori Područja bez signala vratili su mi nadu, uprkos oporom završetku poslednje epizode.

Šeila (Jovana Stojiljković)

(Slede spojleri.)

I u romanu i u seriji kraj ostavlja gorak ukus u ustima. Područje bez signala završava se poput Šekspirovih tragikomedija: većina junaka je na dobitku, ali ipak ostaje senka onih koji su na gubitku. (Na primer, u Mletačkom trgovcu, srećni spoj Porcije i Basanija suprotstavljen je Šajlokovoj nesreći.) Ne samo da se otkriva da je Oleg pokrenuo fabriku zbog jedne jedine turbine i da će radnici ostati bez posla čim je isporuče, nego još i Janda gine od Raganove ruke, a situacija se dodatno komplikuje time što Oleg ne može ni da dođe do naručioca. Drugih naručilaca nema, budući da je u pitanju zastareli tip turbine, te radnici ostaju iznevereni i donekle prevareni, a Olegov život lebdi u opasnosti daleke afričke zemlje. Radnici ipak odlučuju da završe turbinu, makar ona i nemala kupca, pošto smatraju da je ta turbina jedino što može dati smisao njihovom dosadašnjem radu i životima u tom trenutku. Zahvaljujući Šeilinim međunarodnim kontaktima, od turbine i cele priče o ponovno pokrenutom samoupravljanju pravi se izložba u inostranstvu. Turbina je na toj izložbi plasirana kao „poslednji socijalistički artefakt“ (što je ujedno i naziv Područja bez signala na stranom tržištu), i u ničeanskom maniru ona postaje umetnost koja još uvek žive radnike i ostale likove sprečava da umru od istine.

Međutim, na banalnijem nivou, nakon prodaje ovog poslednjeg socijalističkog artefakta, umetnost će Nuštince zaštititi i od umiranja od gladi, a ne samo od istine. Iako Branoš u svom govoru na izložbi kaže da radnici ne prodaju svoje mrtve prijatelje, već prodaju turbinu kao produkt svog rada, izvestan sloj cinizma obavija se oko ove racionalizacije kao lepljivi celofan. To je cinizam koji obuhvata i obnovu socijalizma u periodu u kome za njega nema mesta (a možda obuhvata i onaj odranije), ali i kapitalizam koji proždire one na periferiji svake vrste. Takođe, činjenica da je uvijanje turbine u umetnički ukrasni papir jedini metod kojim Nuštinci mogu da je uvale potencijalnom kupcu, ironijski je način da se zapljune i savremena umetnost, te da se ugrubo naznači problem motivacije onih koji u njoj učestvuju (Iako se i u knjizi i u seriji izbegava rasprava o tome šta sve može biti umetnost, nemoguće je ne pomisliti i na taj aspekt ovakvog raspleta).

Lipša (Tihana Lazović)

(Kraj glavnih spojlera.)

Jedna od poruka Područja bez signala svakako je to da prošlost treba da ostane u prošlosti i da se njome ne treba igrati, a kamoli je oživljavati. U seriji je ovo još jasnije, s obzirom na to da su scenaristi radnju smestili skoro potpuno u „sadašnjost“ koju čini sredina dve hiljade desetih. Sam kraj poslednje epizode neuporedivo je efektniji od kraja romana u prenošenju pomenute poruke. Dok se knjiga završava Olegovim obraćanjem iz nekog drugog područja bez signala, u seriji trudna Lipša hoda praznom fabrikom, ulazi u kalup za turbinu i leže u njega, kao da polaže žrtvu na odru. U pozadini, kao i na kraju svake prethodne epizode, bruji partizanska pesma Konjuh planinom u izvođenju Zbora „Joža Vlahović“. Ovaj maestralni muzički odabir premazuje narativnu konstrukciju cele serije još jednim slojem simbolike i sigurna sam da nijedan gledalac ne može ostati ravnodušan, kao što ni ja nisam. Danima tokom i nakon gledanja Područja bez signala nisam mogla da izbacim tu pesmu iz glave, niti da prestanem da razmišljam o poslednjem kadru i jezi koju on izaziva. I dok sa zadrškom dopuštam celom autorskom timu da me uveri da iz prošlih vremena možemo poneti „samo“ umetnost – bilo to u vidu turbine unutar romana, samog romana ili serije – ne mogu da suzbijem očekivanja povodom rezultata njihove sledeće saradnje. Jedva čekam!

Članak Područje bez signala: Umetnost imamo da ne bismo propali od istine se pojavljuje prvo na Oblakoder.