The Belarusian post-punk trio, known for turning cold, brutalist soundscapes into a global cult phenomenon, will perform at Luka Beograd Open Air Corner on July 7, 2026.

Blending Soviet-era synth textures with driving basslines and distant, echoing vocals, Molchat Doma have built a sonic world that feels both retro and strikingly present. From the viral explosion of “Sudno” to albums like Etazhi, Monument, and Belaya Polosa, their rise has been as atmospheric as their music – slow, immersive, and unmistakably their own.

Ahead of their return to Serbia, we spoke with the band about inspiration, evolution, live performance, and what it means to come back to Belgrade after their previous shows.

Your music is often associated with architecture and city landscapes. Are there places today that inspire you in the same way Minsk once did?

Molchat Doma: Our music is often associated with architecture and urban landscapes, especially brutalism, which is also reflected in our album artwork.

Today, we are probably more inspired by emotions and experiences connected to different life events – both positive and negative – rather than by specific places. However, architecture and urban environments played a very important role for us in the past.

Among the cities that have inspired us, we can mention Belgrade with its brutalist architecture, Berlin, Tbilisi, Kyiv, Minsk, São Paulo, and New York. Each of them has its own character, atmosphere, and visual language that, in one way or another, influenced our work.

After years of international touring, what still surprises you about performing for new audiences?

We travel to many cities, and it is always interesting to observe the reactions of new audiences. For them, it is a first encounter with our music, and for us, it also feels like something new every time – in a different context and place.

There is a sense of fresh energy: different people, different spaces, and completely different responses. The most valuable part is precisely that variety of reactions. They never repeat themselves and almost always differ from what we have experienced in other cities.

Was there a moment when you realized the band had become bigger than you expected?

That moment happened quite a long time ago, around 2019, when we were able to leave our previous jobs and fully focus on music. At that point, it became clear that the project had reached a new level and required our full commitment and attention.

Is there a song that surprised you in terms of its reception?

The songs “Toska” and “Kletka” became unexpectedly popular for us. We did not expect these tracks to receive such a strong response or create such a deep connection with listeners.

Looking back at your discography, do you see a clear evolution?

Looking at our discography, we can see a fairly clear story and development from album to album in many aspects, including the evolution of our sound. At the same time, it remains a collection of different life stages and ideas, each of which was important in its own way.

What emotion do you think is often overlooked in your music?

Our music is not entirely melancholic – there are also quite a few energetic and even dance-oriented tracks. In general, we believe our music is best experienced live, where you can go through the full range of emotions.

If you had to describe Molchat Doma without music?

We would say that we play electro-rock.

How do you know when a song is finished?

There is often an intuitive sense of completion – you simply feel when nothing else needs to be added. Of course, this also comes with experience: both from writing your own music and from listening to and analyzing the work of others.

How do you feel about your music being interpreted through a post-Soviet aesthetic lens?

We are comfortable with our music being interpreted through the lens of Eastern European or post-Soviet aesthetics. Post-Soviet brutalist architecture has always been a strong source of inspiration for us, and it is something we grew up with.

We are from Minsk, and the city itself has greatly shaped our perception and visual language, which later found its way into our music.

How does it feel to return to Serbia after several years?

We are very happy to return to Serbia and look forward to seeing both those who have already attended our shows and new listeners. We hope to surprise them once again. We have really missed Serbia.

 Photo: Alina Pasok i Karim Belkasemi.

Članak Belgrade’s brutalist architecture inspires us se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Beloruski post-pank trio, poznat po tome što hladne, brutalističke zvučne pejzaže pretvara u globalni kultni fenomen, nastupiće u Luci Beograd Open Air Corner 7. jula 2026. godine. Spajajući sintove sovjetske ere sa pokretnim bas linijama i udaljenim, eho vokalima, Molchat Doma su izgradili zvučni svet koji istovremeno deluje retro i izrazito savremen. Od viralnog uspeha pesme „Sudno“ do albuma Etazhi, Monument i Belaya Polosa, njihov uspon bio je jednako atmosferičan kao i njihova muzika – spor, imerzivan i prepoznatljiv.

Uoči povratka u Srbiju, razgovarali smo sa bendom o inspiraciji, razvoju zvuka, nastupima uživo i tome šta za njih znači ponovni dolazak u Beograd nakon prethodnih koncerata.

Vaša muzika se često povezuje sa arhitekturom i gradskim pejzažima. Postoje li danas mesta koja vas inspirišu na sličan način kao Minsk nekada?

Molchat Doma: Naša muzika se često povezuje sa arhitekturom i urbanim pejzažima, posebno brutalizmom, što se odražava i u omotima albuma. Danas nas više inspirišu emocije i iskustva povezana sa različitim životnim događajima – i pozitivnim i negativnim – nego konkretna mesta. Ipak, arhitektura i urbani prostori su ranije igrali veoma važnu ulogu za nas.

Među gradovima koji su nas inspirisali možemo pomenuti Beograd sa svojom brutalističkom arhitekturom, Berlin, Tbilisi, Kijev, Minsk, Sao Paulo i Njujork. Svaki od njih ima svoj karakter, atmosferu i vizuelni jezik koji je, na ovaj ili onaj način, uticao na naš rad.

Nakon godina međunarodnih turneja, šta vas i dalje iznenađuje na nastupima pred novom publikom?

Putujemo u mnogo gradova i uvek je zanimljivo posmatrati reakcije nove publike. Za njih je to prvi susret sa našom muzikom, a za nas svaki put deluje kao nešto novo – u drugačijem kontekstu i prostoru.

Postoji osećaj sveže energije: različiti ljudi, različiti prostori i potpuno različite reakcije. Najvredniji deo je upravo ta raznolikost. Reakcije se nikada ne ponavljaju i gotovo uvek se razlikuju od onoga što smo doživeli u drugim gradovima.

Da li je postojao trenutak kada ste shvatili da je bend postao veći nego što ste očekivali?

Taj trenutak se desio prilično davno, oko 2019. godine, kada smo mogli da napustimo prethodne poslove i u potpunosti se posvetimo muzici. Tada je postalo jasno da je projekat dostigao novi nivo i da zahteva punu posvećenost i pažnju.

Da li postoji pesma čiji vas je prijem iznenadio?

Pesme „Toska“ i „Kletka“ su neočekivano postale veoma popularne za nas. Nismo očekivali da će te numere izazvati toliku reakciju i tako snažnu vezu sa publikom.

Kada se osvrnete na diskografiju, da li vidite jasnu evoluciju?

Kada gledamo našu diskografiju, vidimo prilično jasnu priču i razvoj od albuma do albuma u različitim aspektima, uključujući i evoluciju zvuka. Istovremeno, to je i dalje kolekcija različitih životnih faza i ideja, od kojih je svaka bila važna na svoj način.

Koja emocija je, po vašem mišljenju, često zanemarena u vašoj muzici?

Naša muzika nije u potpunosti melanholična – tu su i energične, pa čak i plesne numere. Uopšteno, najbolje je doživeti je uživo, gde se prolazi kroz ceo spektar emocija.

Kako biste opisali Molchat Doma bez muzike?

Rekli bismo da sviramo elektro-rok.

Kako znate kada je pesma završena?

Postoji intuitivan osećaj završetka – jednostavno osetite kada više ništa ne treba dodati. Naravno, to dolazi sa iskustvom: i iz sopstvenog rada i iz slušanja i analiziranja tuđe muzike.

Kako doživljavate to što se vaša muzika tumači kroz post-sovjetsku estetiku?

U redu nam je da se naša muzika tumači kroz prizmu istočnoevropske ili post-sovjetske estetike. Post-sovjetski brutalizam je oduvek bio snažna inspiracija za nas i to je nešto sa čim smo odrasli.
Mi smo iz Minska i taj grad je u velikoj meri oblikovao našu percepciju i vizuelni jezik, koji se kasnije odrazio i u našoj muzici.

Kako se osećate povodom povratka u Srbiju nakon nekoliko godina?

Veoma smo srećni što se vraćamo u Srbiju i radujemo se kako onima koji su već bili na našim koncertima, tako i novoj publici. Nadamo se da ćemo ih ponovo iznenaditi. Zaista nam je nedostajala Srbija.

Fotografije: Alina Pasok i Karim Belkasemi.

Članak Inspiriše nas Beograd sa svojom brutalističkom arhitekturom se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Eksperimentišući sa žanrovima, kombinuju elemente post- punk-a, synth-pop-a i new-wave-a, budeći u nama nostalgiju za dobrim,starim 80-tim.  Molchat Doma, trenutno je na evropskoj turneji  „Oluja nad Evropom”, a 12. februara, sviraće u Beogradu, u klubu Drugstore, iako je prvobitno Elektropionir bio planirana lokacija. Koncert organizuje kolektiv Noćne more, a tom prilikom kao predgrupa beloruskoj trojci nastupiće minimal synth duo iz Subotice YusYus. Povodom ove svirke, koja će zasigurno biti prepričavana, porazgovarali smo sa momcima iz benda. Otkrili su nam ko su im muzički idoli, šta bi radili da se ne bave muzikom, kao i  kada da očekujemo novi album.

Ovaj  naziv potpuno oslikava mesto u kojem smo odrasli, posebno panelne blokove zgrada u kojima smo živeli.

Moderni novi talas.

Da li mislite da Internet ima veliki uticaj na muzičku scenu?

Apsolutno. Internet daje mogućnost lakšeg pronalaženja različitih vrsta muzike. Pojavile  su se mogućnosti za razvoj i promociju muzike, kako za  one koji tek počinju da se bave muzikom, tako i za iskusne znalce.Ali, postoji i problem. Čini nam se da  se  zbog Interneta pojavljuje mnogo grupa i pesmama koje isto tako brzo nestanu sa scene. Dolazi do promena u trendovima, ali svako može da nađe nešto po svom ukusu.

Publika je različita: od mlađih (15-25 godina) do starijih ljudi (40-60 godina). Svako od njih pronalazi nešto drugačije u našoj muzici. Neko je nostalgičan prema svojoj mladosti, a neko, jednostavno, pronalazi nešto novo, što do tada nije čuo.

Radili bismo na građevini i studirali inžinjerstvo.

 Koji vam je omiljeni bend iz 80-tih?

The Cure, Depeche Mode, New Order, Yazoo, Kraftwerk , Кино.

Svakako. Album izlazi ove jeseni.

Ukoliko vas detaljnije zanima šta vole da slušaju momci iz benda, poslušajte izbor pesma koji su napravili za RadioAparat, a koji se sada nalazi i u jutjub izdanju na našem kanalu.

Karte za koncert u Dragstoru u sredu 12. februara su u pretprodaji u Zaokretu po ceni od 800RSD  do nedelje 9. februara. Nakon toga biće ih samo na ulazu, a rezervacije će biti zatvorene.

Autorka teksta: Iva Hadnađ

Članak Molchat Doma – osveženje evropske post pank scene se pojavljuje prvo na Oblakoder.

Tročlani bend nastao je 2017. na raskrsnici između post-punka, new-wavea i synth-popa. Molchat Doma proizvodi autentičan i prepoznatljiv, mračni zvuk koji poziva na ples, klasik naše generacije. Vuku inspiraciju iz novog vala 80-ih, negde između goth ritam sekcije, zlosutnih synthova i nostalgične bas linije.

Njihov drugi LP Этажи objavljen je 2018. na berlinskom labelu Detriti records. Četverostruko je rasprodat, te je trenutno u fazi štampanja petog izdanja usled ogromnog interesa. Этажи je hit album na YouTube-u, preslušan više od milion puta.

Molchat Doma su Egor Shkutko (vokal) Roman Komogortsev (gitara, synth & ritam mašina) i Pavel Kozlov (bass & synth). Nakon brojnih koncerata po Evropi, i Beogradu će prirediti razlog da 12. februar 2020-e ostane nezaboravan.

Koncert organizuje kolektiv Noćne more.

Više informacija na eventu – https://www.facebook.com/events/572032073608391/

Članak Post-punk senzacija Molchat Doma prvi put u Beogradu se pojavljuje prvo na Oblakoder.