Retrospektiva filmova Vlatka Gilića održaće se 30. septembra i 1. oktobra, sa početkom u 20 časova, u Domu omladine Beograda, u sali Amerikana. Na repertoaru su filmovi In Continuo i Dan više (30.09.) i filmovi Moć i Ljubav (1.10.).
Pored filmske projekcije, biće organizovana i tribina, gosti tribine biće režiser Srdan Golubović i esejista Srđan Vučinić, a moderatorka Jovana Nikolić. Ulaz je slobodan.
Vlatko Gilić je rođen 1935. u Podgorici. Diplomirao je na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu. Njegov opus od dvanaest kratkih igranih i dokumentarnih filmova, nastalih krajem šezdesetih i tokom sedamdesetih godina XX veka smatraju se jednim od najvećih kreativnih uzleta jugoslovenske kinematografije.
Gilić je 1971. godine na filmskom festivalu u Berlinu dobio „Srebrnog medveda” za film „In Continuo“, a 1972. i 1973. nagrade filmskog festivala u Oberhauzenu, najpre za film „Dan više”, a zatim za film „Ljubav”. Na filmskom festivalu u Kanu predstavio se fiilmovima „Moć” 1973. godine, „Kičma” 1977. godine i „Dani od snova” 1980. godine.
Film „Ljubav” je nominovan među pet najboljih u takmičenju za „Zlatni globus”, a dugometražni film „Kičma” je izdvojen među deset naboljih u svetu 1978. godine. Američki producent ga je kandidovao za nagradu „Oskar” u kategorijama za režiju, kameru i muziku.
Gilić je jedini reditelj i scenarista iz Jugoistočne Evrope uvršten, po kriterijumima američkog medijskog giganta NBC, među pedeset najboljih u istoriji svetske kinematografije, zajedno sa filmskim umetnicima kao što su Felini, Hičkok, Bergman, Kurosava, Kubrik, Tarkovski, Renoar, Roselini, Orson Vels, Hjuston i Čaplin.
Njegovi filmovi čuvaju se u Galeriji modernih umetnosti u Njujorku, pohranjeni u kapsuli najvećih stvaralačkih vrednosti baštine čovečanstva, u skloništu obezbeđenom od eventualnog atomskog razaranja, i mogućeg gubitka biografija i pamćenja ljudske vrste.
„Niko ne istražuje ljudsku sudbinu na tako dubok način kao Gilić”, zapisao je Vilard van Dajk, direktor filmskog odjeljenja njujorškog Muzeja savremene umetnosti, u pismu upućenom „Dunav filmu” u kojem traži da otkupi sva Gilićeva dela.
Ostaće prepoznatljiv kao autor koji briše granice između dokumentarističke i fikcione forme i bez obzira na to da li su prisutniji elementi jedne ili druge, kroz njihovo prožimanje stvara nadahnute filmske eseje, u kojima je otisnut njegov lični tok svesti.
Iz rediteljskog života „povukao” se osamdesetih godina prošlog veka, kada se našao u nemilosti jugoslovenskih komunističkih vlasti. Predavao je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu i Fakultetu likovnih umetnosti na Cetinju.
Naslovna fotografija: Privatna arhiva Vlatka Gilića
0 Comments